ศาลในเมืองเจียงซูตัดสินตามสัญญาที่เซิ่งฉู่มู่ได้ทำไว้ เดือดร้อนไปทั้งตระกูลเซิ่งที่ไม่มีรายได้จากโรงเตี้ยมอีกเลย และบุตรชายยังถูกคุมขังลงโทษที่สร้างความเดือดร้อนให้ผู้อื่น
“จบสิ้นแล้วตระกูลเซิ่งของข้า” นายท่านเซิ่งยืนร่ำไห้เพราะต้องสูญเสียกิจการของตระกูลไป
“เพราะเขาเป็นบุตรชายคนเดียวของข้า...ข้าไม่ยอมให้เขาติดคุก” เสียงรำพันของเซิ่งฮูหยินทำเอาสามีโกรธเกรี้ยวนัก
“พูดมาได้ไม่อยากติดคุก ตอนนี้เอาชีวิตให้รอดก่อนเถอะ เจ้าเป็นญาติของท่านเจ้าเมืองจะไม่ดูดำดูดีหลานเลยหรือไง”
“ข้าไปขอร้องแล้วแต่ว่า...สัญญาระบุชัดเจนไม่อาจจะแก้ไขได้จึง...”
“ข้าไม่น่าเลี้ยงเจ้าแม่ลูกไว้เลยเสียข้าวสุก” นายท่านเซิ่งเดินออกไปไม่อยากเห็นหน้าฮูหยินของตัวเองที่สั่งสอนบุตรชายให้เกเรไม่ได้เรื่องกระทั่งโตแล้วก็ยังไม่เลิกนิสัยอยากเอาชนะแบบผิด ๆ
การแจกทานผ่านพ้นไป ทำให้เจียงซูกลับมาสงบอีกครั้ง เหลาจื่อเถากลับมาคึกคั
