เวลาผ่านไป บ้านจื่อเถาครึกครื้นมากเพียงใด แต่มีเพียงหนึ่งเดียวที่ใบหน้าอมทุกข์ตลอดเวลา คงเป็นใครไม่ได้นอกเสียจากฉู่เพ่ยฉี องค์รัชทายาทของแคว้นจิงฉู่
“เห้อ...เจ้าเป็นองค์รัชทายาท แต่ทำหน้าเหมือนแบกโลกเอาไว้อย่างนั้น เจ้าช่วยทำหน้าให้มันดี ๆ กินข้าวให้มันมาก ๆ หน่อย” นอกจากหน้าอมทุกข์ ข้าวเขาก็กินราวแมวดม ทุกวันเอาแต่นั่งเหม่อราวกับคนอกหัก แต่มารดาร้ายกาจ ไม่ใช่ตัวเองเสียหน่อยเมื่อไหร่จะทำใจได้เล่า
“เจ้าไม่เข้าใจ”
“ใช่ ข้าเป็นสตรียังไม่เข้าใจที่เจ้าทำหน้าเหมือนโลกจะถล่ม การกระทำของมารดาก็ทำไปแล้ว เปลี่ยนแปลงอดีตได้ที่ใดกัน ไม่สู้เจ้าลุกขึ้นมาทำตัวเองให้ดี คู่ควรกับตำแหน่งไม่ดีหรือ”
นี่นางพูดแทนทุกคน เพราะสามองค์ชายดูจะไม่ยินยอมรับตำแหน่งอันทรงเกียรตินี้เสียเลย แต่ให้เฝ้าอยู่แต่เมืองหลวงนางก็ไม่อยากได้เหมือนกันตำแหน่งบ้า ๆ นั่น
“ข้าไม่อยากเป็นองค์รัชทายาท” เขาพูดสิ่งที่อยากบอกมาตลอด
