จื่อเถานั่งขบคิด ชีวิตนางนี่ช่างแสนน่าขัน อยากหลีกหนีเมืองหลวง แต่กลับพัวพันกับคนในเมืองหลวงไม่จบไม่สิ้น กระทั่งพี่ไป๋ของนางเองก็ตาม
ในห้องทำบัญชีของนาง นางจดรายละเอียดการก่อสร้างไว้ว่าใช้จ่ายอะไรไปเท่าไหร่บ้าง และอีกไม่ถึงหนึ่งเดือนแล้วที่การก่อสร้างเหลาจื่อเถาจะเสร็จสิ้น
ยามนี้เหลาจื่อเถารุดหน้าไปมากแล้ว นางก็วางใจได้ ส่วนเด็ก ๆ ก็ไปสำนักศึกษาเพราะเปิดเรียนแล้วเช่นกัน ขณะที่กำลังดีดลูกคิดอยู่นั้น คนของนางก็มาเรียกทำให้ต้องหยุดคิดก่อนชั่วขณะ
“คุณหนูจื่อเถาขอรับ มีคนอยากพบท่าน”
“ผู้ใด” นางไม่คิดว่าวันนี้นางนัดใครไว้แล้วลืมเสียสนิท นางมั่นใจว่าไม่มีนัดแน่นอน แล้ววันนี้ผู้ใดกันอีกเล่าที่มาหานาง
“เขาบอกว่าเป็นอดีตอนุตระกูลเซิ่ง อนุหลันกับบุตรชายเชิ่งเทียนหลัน” เด็กรับใช้ในตึกแถวที่เปิดเป็นครัวสอนทำอาหารกล่าวเต็มเสียง แต่คนฟังคล้ายกับรู้สึกว่าตัวเองสัมผัสกับเรื่องยุ่งยากเสียแล้วกระมั
