จื่อเถามองสบตาของเผิงเหยียนพลันภาพในหัวก็ปรากฎขึ้น
‘ฉึก!’ เสียงกระบี่ในมือเสียบเข้ากลางกาย โลหิตสีแดงชาดของนางหลั่งไหล ทำให้นางถึงกับปวดศีรษะจนทนไม่ไหว
“โอ๊ย!” จื่อเถาเอามือกุมขมับแล้วร้องออกมา ทำให้เผิงเหยียนเป็นกังวล
“เจ้าไม่สบายใช่หรือไม่” เผิงเหยียนยกฝ่ามือสาก ขึ้นอังหน้าผากคนตัวเล็ก แต่นางกลับหลบมือของเขาแล้วพึมพำบางอย่าง
“ข้าเห็น...” นางอ้าปากเล็ก ๆ แล้วก็กลืนเรื่องที่จะพูดไปพร้อมกับส่ายหน้าเบา ๆ
“ข้าไม่เป็นอะไรเจ้าถอยไปเถิด วันนี้มีคนมากรักษาระยะห่างของเราด้วยก็ดี ข้าไม่อยากให้เรื่องเสื่อมเสียถึงมารดา” จื่อเถาพูดเสียงเรียบ ๆ ยกถุงหอมของตัวเองขึ้นสูดดม มันผสมการบูรทำให้นางสดชื่นและคลายอาการปวดศีรษะได้อย่างดี และนางจะเปิดร้านขายเครื่องหอมในเมืองหลวงอีกด้วย
“ข้าขออภัย เพียงเป็นห่วงเจ้ามากเท่านั้น” เขาพูดด้วยสีหน้าบ่งบอกชัดเจนถึงความห่วงใย และนางก็รับรู้ได้ถึงความรู้สึกนั้น
