“ให้ข้าช่วยหรือไม่ เรื่องขายร้าน” เผิงเหยียนอยากยื่นมือเข้าช่วยนางทุกอย่าง หรือที่จริงแล้วเขาอยากมีส่วนร่วมในชีวิตนางทุกเหตุการณ์นั่นเอง
“ไม่นึกว่าซ่างซูอย่างท่านจะว่างงานขนาดมายุ่งเรื่องของข้าได้...เอาตัวเองให้รอดเถอะ” นางพูดประชดเขา ไม่รู้ทำไมชอบยุ่งเรื่องของนางนัก
“สำหรับเจ้าข้าว่างเสมอ เพียงเจ้าเอ่ยปาก”
เขาปากหวานเสียจริง จนนางเริ่มเลี่ยนกับคำพูดของเขาเสียแล้ว จึงเดินสำรวจบ้านอีกเล็กน้อยพบว่าไม่ใช่แต่เครื่องเรือน ความสะอาดยังเหมือนคนอยู่ทุกวัน ช่างดีจริง ๆ
“เอาล่ะข้ากลับแล้ว ท่านไม่ต้องไปส่งบ้านท่านอยู่นี่ให้รถม้าไปส่งอย่างเดียวก็พอ” จื่อเถาบอกแล้วก็ชวนน้อง ๆ ขึ้นรถม้ากลับ
หลายวันผ่านไปจื่อเถาเข้าออกตำหนักของไป๋อ๋องทุกวัน ตื่นเช้าออกไปในเมืองหลวง ตกเย็นก็กลับมาราวกับไปรบทัพจับศึกจนคนเป็นมารดาอดสงสารไม่ได้
“จื่อเถากลับมาแล้วหรือลูก” ชิงชิงที่โดนกำชับว่าห้ามออกไปที่ใด จนกว่าจ
