กลับถึงตำหนักไป๋อ๋อง จื่อเถาเดินมุ่งหน้าเข้าไปยังห้องหนังสือที่มีท่านแม่กับไป๋อ๋องอยู่ด้วยกัน ท่านแม่เป็นคนเขียนหนังสือสวยจึงอาสาเขียนเทียบเชิญเอง นางจึงต้องไปคารวะพร้อมกับบอกข่าวดี
ร่างเล็กเดินเข้ามารีบรั้งจางฉวนให้เข้าไปด้านใน ท่าทางนั้นอยู่ในสายตาชิงชิงคล้ายตำหนิบุตรสาวเล็กน้อย ‘โตแล้วยังจับมือถือแขนบุรุษอีก’ แม้ว่าจางฉวนจะไม่ใช่ใครก็เถอะ
“สำรวมกิริยาหน่อยเจ้าน่ะ” ชิงชิงเอ็ดไปหนึ่งคำ นั่นทำถึงให้จื่อเถายิ้มแกน ๆ ส่งกลับให้ท่านแม่
ส่วนไป๋อวิ๋นเห็นท่าทางเจ้าเด็กนี่เขินแล้วก็อดยิ้มไม่ได้ ตอนเด็กก็ทำอะไรห้าวหาญเหมือนบุรุษ พอโตมาก็ติดนิสัยของเหล่าน้อง ๆ มาด้วยสินะ
“ท่านแม่อย่าดุข้า ข้าเพียงแต่ดีใจมากไปหน่อย วันนี้ข้าทวงคนคืนจากองค์รัชทายาทได้แล้ว” จื่อเถายิ้มเบิกบานบอกข่าวดีนี้กับทั้งสองคน
“ทวงคน?” ไป๋อวิ๋นไม่เข้าใจว่านางหมายถึงอันใด
“ใช่แล้วไป๋อ๋อง ข้าน่ะทวงพ่อครัวมือหนึ่งของข้าก
