คืนนั้นจื่อเถานอนไม่หลับเลยทีเดียว คิดถึงเรื่องที่
เผิงเหยียนพูดเมื่อกลางวัน แล้วคิดถึงความฝัน เห็นดวงตาที่วาวโรจน์ไม่รู้ว่าเขามองมายังนางหรือผู้ใด กลิ่นคาวเลือดตีเข้าจมูกเหมือนกับฝันนั้นเป็นจริง ทำให้นางคลื่นไส้ออกมา
ฮึก...แหวะ!
จื่อเถาวิ่งออกไปตรงระเบียงด้านหลังโก่งคออ้วกออกมา แต่ว่ามีเพียงน้ำและลมออกมาเท่านั้นไม่มีอาหาร นางไม่ได้กินอาหารเย็นเพราะคิดเรื่องนี้
เผิงเหยียนที่อยู่ด้านหลังห้อง เพียงห้องนางเคลื่อนไหวเขาก็ได้ยิน เมื่อเสียงของนางเหมือนไม่สบายเขาจึงกระโดดข้ามกำแพงมาแล้วรีบมาหานาง
“จื่อเถาเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง” เขาลูบหลังนางเร็ว ๆ แล้วรีบวิ่งเข้าไปในห้องหาน้ำมาให้นางบ้วนปาก
“ไม่...ข้าไม่เป็นอะไร เพียงคิดถึงเลือดข้าจึงอ้วกเท่านั้น”
“เลือด...! เจ้าคิดถึงสิ่งอัปมงคลแบบนั้นได้อย่างไร เห็นหรือไม่เพียงเจ้าคิดร่างกายของเจ้าก็ป่วยแล้ว” เขาคิดว่านางคงเครียดกับงานเกินไปจนพักผ่อนไ
