“ฮะ!!” องค์ชายรองเผลออุทานอย่างตกใจ จนคนในห้องได้ยิน...
“เสียงใคร?!!” เสียงทรงพลังอำนาจในวังหลังตวาดขึ้นพร้อมหาที่มาของเสียงและเงยหน้าขึ้นด้านบน แต่ไม่พบความผิดปกติใด นางมั่นใจว่าไม่ได้หูฝาดไป
ไป๋อวิ๋นปิดปากเจ้าองค์ชายรองแล้วจับลากหนีออกมาจากตำหนักอี้คุนโดยไว ด้านหลังได้ยินเสียงเหมือนองครักษ์ลับตามมาด้านหลัง
“ตามให้เจอฆ่าทิ้งให้หมด” เสียงสั่งการดังขึ้นทำให้ฉู่เพ่ยเจวียนคิดว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่แล้ว หากว่าถูกจับได้ต้องโดนสอบสวนแน่นอน แต่เบื้องหน้าเป็นตำหนักเสด็จพ่อแล้วด้านหลังเป็นทางตันหากขึ้นไปบนหลังคามีหวังโดนองครักษ์ของเสด็จพ่อปามีดเชือดคอพอดี
“กงกง...จี้กงกง” ฉู่เพ่ยเจวียนไม่มีวิธีใดจะดีกว่านี้แล้ว เขา
“องค์ชายรอง...อยากรนหาที่ตายหรือพ่ะย่ะค่ะ” ไป๋อวิ๋นเชื่อในความใจกล้าบ้าบิ่นของเขาเลย วิ่งหนีมาขนาดนี้กลับเรียกหน้าขันทีประจำพระองค์ของฝ่าบาท เหล่าองครักษ์ของฮองเฮาก็ตามมาถูกน
