ม้าเร็วของไป๋อวิ๋นไปหยุดพักที่หมู่บ้านเฉินเชียง ที่จื่อเถาเคยเข้าไปช่วยสตรีคลอดบุตรไว้ นางเคยเล่าให้ฟังนี่ก็ผ่านมาปีกว่าแล้วเขาคิดว่าควรจะแวะเยี่ยมท่านผู้ใหญ่กับภรรยาเสียหน่อย
“คารวะท่านผู้ใหญ่เฉินขอรับ” หลังจากที่เดินสอบถามบ้านผู้ใหญ่หลังไหน ไป๋อวิ๋นก็มายืนอยู่หน้าบ้าน ประจวบเหมาะกับที่ผู้ใหญ่บ้านเอาหญ้าให้วัวตรงลานบ้านพอดี เขาจึงเข้าไปทักทาย
“อ่าวเป็นไงมาไงล่ะพ่อหนุ่ม” เฉินหนานหรี่ตามองในความมืด เขามั่นใจว่าไม่เคยรู้จักพ่อหนุ่มผู้นี้แต่แปลกใจที่มาทักทายเขา
“ข้าเป็นคนรู้จักของหนูน้อยจื่อเถาที่เคยมาแวะพักที่หมู่บ้านผู้ใหญ่ แล้วช่วยทำคลอด เดิมข้าอยู่กับนางตอนนี้มาทำธุระเมืองหลวง จึงแวะมาเยี่ยมพวกท่านเสียหน่อยว่าสบายดีหรือไม่”
เฉินหนานได้ฟังดังนั้นก็ยินดียิ่ง จำได้ว่าเจ้าหนูน้อยนั้นช่วยเขาไว้หลายอย่างทีเดียว
“เชิญพักในบ้านวันนี้ท่านพักที่นี่เถิดอย่าเพิ่งเดินทาง แล้วเจ้าหนูน้อยผู้นั้
