ช่วงสายคนของทางการมาสำรวจหมู่บ้าน แจ้งกับผู้ใหญ่บ้าน ตอนแรกคนที่ยังไม่ออกไปทำไร่ทำสวนก็ตระหนกไม่น้อย แต่เมื่อทางการบอกเพียงสำรวจว่าที่หมู่บ้านขาดแคลนสิ่งใด และจะสำรวจภูเขาว่ามีสัตว์ร้ายหรือไม่ ผู้ใหญ่บ้านจึงวางใจ
แต่เผิงเหยียนกับเจี้ยนกั๋วรู้ดีว่าที่มาวันนี้ไม่ได้มาเพื่อสำรวจหมู่บ้าน เพียงแต่คนสำคัญที่เมื่อคืนหายไปอยู่ที่หมู่บ้านนี้ต่างหาก
“ทะ...ท่านว่าอันใดนะ” จื่อเถาตระหนกเมื่อรู้ฐานะแท้จริงของเด็กหนุ่มวัยเดียวกับจางฉวนผู้นั้น
“จะพูดยังไงดี...คือว่าก็ตามนั้น” เจี้ยนกั๋วที่สนิทสนมกับจื่อเถาก็จริง แต่เรื่องนี้เขาเองก็ลำบากใจเช่นกัน
“พวกท่านให้ท่านหมอดูอาการแล้วหามเขาไปที่ศาลาว่าการเถอะ” นางจะเอาความซวยมาใส่ตัวไม่ได้ นางเพิ่งอายุเท่าไหร่เอง แล้วยังมีน้องชายที่ต้องส่งศึกษาอีกสี่คน ไหนจะท่านแม่ ไหนจะท่านยายท่านตาเล็กอีก
“อาเถา” เสียงเรียกอย่างอ่อนใจแกมของร้องของเจี้ยนกั๋วไม่ทำให้จื่อ
