ผ่านไปเจ็ดวันอาการต่าง ๆ ของฉู่เพ่ยฉี หรือที่เขาให้แทนตัวเองว่าอาฉีก็ดีขึ้น เหล่าเด็ก ๆ ก็พลัดกันมาเยี่ยมพี่ชายฉีของพวกเขาหลังเสร็จจากการศึกษาจากสำนัก โดยเฉพาะอาหนิวดูจะชื่นชอบพี่ชายฉีเป็นพิเศษ
ส่วนจื่อเถานั้นนางออกไปขายน้ำหวานเย็นชื่นใจของนางครึ่งวันแล้วก็กลับบ้านพร้อมพวกเด็ก ๆ โดยที่นางจะทำอาหารเช้าไว้ให้กับองค์รัชทายาทเพ่ยฉีทุกวัน
วันนี้อาการของเขาเริ่มดีขึ้นมา จึงเดินออกมาที่ด้านนอก พบว่าทิวทัศน์ที่นี่งดงามเสียจริง โดยมีเจี้ยนกั๋วเดินตามอยู่ห่าง ๆ
“ข้าชอบที่นี่มาก” เพ่ยฉีบอกกับใต้เท้าเจี้ยน เมื่อก่อนเขาไม่ค่อยได้รู้จักใต้เท้าเจี้ยน เมื่อโดนทำร้ายจึงรู้ว่าเขาเป็นทหารรักษาเมืองหลวงมาก่อน แล้วย้ายมาอยู่ที่เจียงซูแห่งนี้ ตอนแรกเขาไม่เข้าใจหรอกว่าเพราะเหตุใด พออยู่ไปเรื่อย ๆ ก็รับรู้ว่าคนบ้านอวี่ของจื่อเถาล้วนแต่เป็นคนมีน้ำใจอัธยาศัยดี โดยเฉพาะน้อง ๆ ของนางที่เป็นเด็กดีมา
“ไม่ว่าใคร
