บทที่ 5 รอคอยเวลา

ครบหนึ่งปีเต็มที่เคลย์ตันและจินนี่ไม่ได้เจอหน้ากันหนึ่งปีแสนทรมานไม่รู้ว่าอีกนานแค่ไหนกว่าเขาจะตามหาหญิงสาวเจอเขาส่งคนไปเฝ้าที่บ้านของจางเลี่ยงหมินแต่ก็ไม่มีวี่แวว พอเขาให้คนตามสืบหนักเข้าเหมือนทางนั้นจะรู้ตัว มือหน้าหยอดลูกแก้วไว้ในขวดโหลด "365วันแล้วนะที่เราจากกัน" เคลย์ตันยังคงเฝ้ารอหญิงสาวอยู่เสมอตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาไม่เคยมีใครพอจะขึ้นเตียงกับหญิงสาวคนอื่นก็คิดถึงแต่ใบหน้าของจินนี่จนทำให้เขาหมดอารมณ์ "พี่รักเธอนะ" ชายหนุ่มจูบเข้าไปที่รูปถ่ายของจินนี่และหลับตาลงหวนถึงถึงวันแรกที่เขาเจอกับหญิงสาว แวบแรกที่เขาเจอทำให้หัวใจเขาเต้นรัวๆเหมือนจะทะลุกออกวินาทีนั้นเขารู้ตัวเองว่าปล่อยหญิงสาวคนนี้ไปไม่ได้ "อุ้ย ขอโทษค่ะ" เคลย์ตันที่เหมือนจะหงุดหงินเพราะหญิงสาวเดินไม่ดูทางทำให้ชนกับเขาอย่างแรงดีที่เขายังเป็นสุภาพบุรุษจึงคว้าเอวเธอไว้ได้ทันก่อนที่จะล้มไปกองที่พื้น "ไม่เป็นไร คะ ครับ" เสียงพูดสะดุดไปเมื่อได้สบตากับใบหน้าที่สวยหวานราวกับตุ๊กตาลมหายใจเขาติดตัดและกอดหญิงสาวไว้แน่นราวว่าจะหายไปไหน เธอสวยจนเขาละสายตาไม่ได้ด้วยความที่เขาตัวสูงกว่าบวกกับชุด้กาะอกที่หญิงสาวใส่ทำให้เขามองลงไปเห็นร่องอกที่ใหญ่โตเกินตัวหญิงสาว "ขอบคุณอีกครั้งนะคะ คุณเจ็บตรงไหนไหม" "มะ..." เสียงพูดหายเข้าไปในลำคอเมื่อคำว่าไม่จะถูกเปล่งออกมา ชายหนุ่มจึงต้องรีบทำอะไรสักอย่างเพื่อจะได้เบอร์ติดต่อของหญิงสาวตรงหน้าหรือว่าเด็ก แต่ไนต์คลับปล่อยให้เด็กอายุยี่สิบขึ้นเข้าได้แสดงว่าหญิงสาวก็ไม่เด็กแล้ว "นั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ" "โอ้ยยยย ผมเจ็บหน้าอกจัง" "คุณเจ็บมากมั้ยคะ!" จินนี่ที่เป็นห่วงชายหนุ่มจึงรีบเดินเข้ามาดูอาการที่เธอรีบเพราะตำรวจกำลังจะมาตรวจที่ไนต์คลับเพราะหญิงสาวอายุยังไม่ถึงเกณฑ์กำหนดจึงจะรีบออกไปจากตรงนี้ "เจ็บตรงนี้ครับ" เคลย์ตันชี้ไปชี้ตรงหัวใจข้างซ้ายและยกยิ้มออกมาโดยที่หญิงสาวไม่เห็น แต่ไฟก็ถูกเปิดขึ้นสว่างไปทั่วบริเวณและผู้คนต่างวิ่งหนีกันวุ่นวายพร้อมกับเสียงประกาศให้ทุกคนอยู่ในความสงบ "จะรีบไปไหนครับ" "ฉะ ฉัน คือ" "ขออนุญาตตรวจบัตรของคุณผู้หญิงหน่อยครับ" สายตรวจนายหนึ่งเดินตรงมาและขอดูบัตรของจินนี่แต่หญิงสาวทำท่าทีอิดออดจนเคลย์ตันพอจะเข้าใจ เขาจึงคว้าหญิงสาวมากอดไว้ในอ้อมแขนและส่งสายตาดุให้กับนายตำนวจ "ขอโทษครับเธอมากับผม" "แต่ผม...ครับ" สายตรวจรู้จักเคลย์ตันดีพวกเขาจึงไม่อยากมีปัญห่จึงเดินเลี่ยงไปตรวจที่อื่น จินนี่เห็นแบบนั้นจึงดีใจออกมาอย่างปิดไม่มิดเมื่อจะขยับออกจากอ้อมแขนของชายหนุ่มก็ถูกเขาลากให้เดินตามขึ้นไปที่ชั้นสองของไนต์คลับ "คุณจะพาฉันไปไหน" "เธออายุเท่าไรสาวน้อย" เคลย์ตันดึงหญิงสาวเข้ามานั่งบนตักเมื่อเธอดิ้นเขาก็ยิ่งกอดรัดแน่น พร้อมกับเอาคางมาเกยไว้ที่หัวไหล่ของหญิงสาวและรอคอยกับตอบ “หากโกหกเธอจะไม่ได้ออกไปจากที่นี่” “19ค่ะ หนูอายุ19” จินนี่รีบตอบชายหนุ่มไปอย่างรวดเร็วจนยิ้มออกมาอย่างพอใจสิบเก้าก็ไม่เด็กแล้วดูจากหน้าอกที่โตเกินไวไปอีกหากเขาลิ้มลองคงดีไม่น้อยพูดแล้วช่วงล่างก็ขยายตัวใหญ่ขึ้นจนเขาแปลกใจ “เด็กดื้อแล้วเขามาทำอะไรในนี้” เขาต้องจัดการคนที่ปล่อยให้หญิงสาวเข้ามาได้หากเธอถูกจับไปไนต์คลับเขาคงจะเสียชื่อเสียงไม่น้อยดีที่วันนี้เขาช่วยเธอได้ทันเวลา “พี่สาวพามาค่ะ แต่พากันหายไปไหนไม่รู้” หลังจากออกมาจากห้องน้ำจางเจียลี่ก็หายไปพร้อมกับเหล่าเพื่อนๆของหญิงสาวทิ้งให้เธออยู่คนเดียวจนต้องหาทางออกจากไนต์คลับ “ชื่ออะไร” “จินนี่ค่ะ” “ขอเบอร์ติดต่อหน่อย” จินนี่งุนงงกับสิ่งที่ชายหนุ่มกำลังทำเมื่อไม่คอยถูกเพศตรงข้ามรุกหนักขนาดนี้จึงรู้สึกเขินอายขึ้นมา “คุณจะเอาไปทำอะไรคะ” “ฉันยังเจ็บหน้าอกอย฿เลยเกิดฉันเป็นอะไรขึ้นมาจะได้ตามตัวถูก” เหตุผลที่ฟังไม่ขึ้นเขาแปลกใจตัวเองที่กล้าพูดอะไรไร้สาระแบบนี้คนที่ไม่เคยจีบใครจึงไม่รู้ว่าต้องเริ่มต้นยัไง “ก็ได้ค่ะ” จินนี่กดเบอร์ลงไปในโทรศัพท์เครื่องหรูของเขา ไม่นานโทรศัพท์ของเธอก็สั่นขึ้นเมื่อชายหนุ่มกดโทรออก “จำชื่อฉันไว้ให้ดี เคลย์ตัน” ชายหนุ่มกระชิบข้างใบหูขาวเนียนจนหญิงสาวขนลุกและปล่อยให้หญิงสาวลุกออกจากตักอย่างง่ายดาย หลังจากวันนั้นที่เจอกันครั้งแรกเคลย์ตันจึงเดินหน้าจีบหญิงสาวอย่างหนัก คนอย่างเคลย์ตันอยากได้อะไรก็ต้องได้คืนนั้นโชคก็เข้าข้างในคืนฝนตกบวกกับบรรยากาศดีทำใหจินนี่ตกเป็นเคลย์ตัน “ร้องไห้ทำไมครับ หืมมม” “พี่เคลย์ตันได้จินนี่ จะทิ้งจินนี่ไหมคะ” จินนี่พูดออกไปและพยายามหลบสายตาด้วยความที่ยังเด็กจึงกลัวว่าจะถูกหลอกฟันแล้วทิ้ง “เด็กดื้อ ไม่คิดมากนะครับพี่จะทิ้งไปไหน” เคลย์ตันหัวเราะออกมาตอนนี้เขายังไม่เบื่อและในอนาคตก็ปล่อยให้เป็นไปตามโชคชะตา ตอนนี้เขาขอมีความสุขกับหญิงสาวตรงหน้าก็พอแล้ว “จินนี่รักพี่เคลย์ตันนะคะ” เคลย์ตันยังคงนิ่งไม่ตอบโต้อะไรเมื่อหญิงสาวพูดคำว่ารักออกมาตลอดเวลาที่เขาคบกับจินนี่เขาเย็นชาและปกปิดตัวตนว่าเขาเป็นใครจนสุดท้ายเขาก็ทำทุกอย่างพังลง เคลย์ตันตื่นออกจากพะวังเมื่อนึกถึงอดีตที่ผ่านมาทำไมเขาถึงเย็นชากับจินนี่ได้ถึงขนาดนี้ เวลานี้เขารับรู้ความรู้สึกนั้นแล้วว่ามันเจ็บปวดขนาดไหน “พี่ขอโทษ” ตลอดเวลามีแค่น้ำเมาที่ช่วยให้เขาหลับลงได้หนวดเคราปล่อยให้ยาวใบหน้าที่โทรมเหมือนคนอดหลับอดนอนมานานแต่ความหล่อก็ไม่ทำให้ชายหนุ่มดูแย่ลงไป “นายช่วยให้ลูกสาวนายกลับมาเถอะ” “ฉันพยายามมาตลอด” เฟยอินกับเลี่ยงหลินเห็นใจเคลย์ตันจึงอยากจะช่วยให้ชายหนุ่มได้เจอกับจินนี่ แต่เลี่ยงหลินก็หนักใจเพราะกลัวว่าเจียลี่จะเสียใจอีกเพราะลูกสาวเขาเพิ่งจะทำใจได้ “เอาอย่างนี้...” ทั้งสองจึงวางแผนเพื่อหลอกให้หญิงสาวกลับมาอยู่ที่บ้าน เฟยอินรู้สึกผิดที่เขาเป็นต้นเหตุเรื่องราวทั้งหมดจึงอยากจะไถ่โทษให้กับลูกชายคนโต จินนี่วางสายจากเลี่ยงหลินเพราะพ่อมีโรคประจำตัวทำให้อาการแย่ลงทำให้หญิงสาวเป็นห่วงอย่างน้อยเขาก็เป็นพ่อ และคิดหนักเพราะไม่อยากกลับไปที่นั้น “กลับไปเถอะจินนี่ พ่อมีแค่คนเดียวนะ” อ้ายเหม่ยพยายามกล่อมเพื่อนเพราะเหก็นเพื่อนสาวคิดหนักตลอกเวลาจินนี่ไม่เคยเล่าอะไรให้ฟังเลยและเธอก็ไม่เซ่าซี้ “เราตัดสินใจแล้ว” @บ้านตระกลูจาง จินนี่ที่กลับมาดูแลเลี่ยงหลินได้สามวันแล้วแต่ไม่เจอกับเจียลี่เพราะจินนี่ไม่ได้พักอยู่ที่บ้านหลังนี้ “จินเยว่ลูก เย็นนี้เขาของขวัญไปส่งให้พ่อหน่อยที่โรงแรมxxx” “ค่ะ” โดยที่หญิงสาวไม่รู้เลยว่างานที่จัดขึ้นในโรงแรมนั้นเป็นงานมิตติ้งของตระกูลหวังเมื่อถึงเวลาจินนี่จึงเดินเข้ามาบริเวณโรงแรมและยื่นบัตรเข้างานให้พนักงานทุกสายตาจับจ้องมาที่หญิงสาว จินนี่ในชุดเดรสที่เขาโชว์หลังปล่อยผมสลวยทำให้หญิงสาวดูเด่นขึ้นมา เคลย์ตันที่ยืนพุดคุยกับแขกอยู่จึงมองไปรอบๆบริเวณแต่สายตาไปสะดุดเข้ากับหญิงสาวที่ยืนหันหลังอยู่เขาจำแผ่นหลังนั้นได้ดีและจำไม่เคบลืม “จินนี่” เมื่อเห็นหญิงสาวเดินออกไปแล้วชายหนุ่มจึงรีบเดินตามไปเพื่อให้ทันกับหญิงสาวหัวใจของเขาเต้นไม่เป็นจังหวะและดีใจต้องเป็นจินนี่เขาจำคนไม่ผิด จินนี่ที่เดินออกมาบริเวณสวนย่อมต้นไม้มากมายทำให้เธอผ่อนคลายลง เมื่อกำลังจะหันหลังกลับก็มีอ้อมแขนสวมกอดมาที่ด้สนหลังกลิ่นน้ำหอมที่เธอจำได้ดีทำให้ยิ่งสาวหยุดนิ่ง “คิดถึงจังเลย” เคลย์ตันสวมกอดหญิงสาวไว้แน่นกลิ่นน้ำหอมของเธอเขาจำได้ดีเมื่อเห็นหญิงสาวเริ่มต่อต้านเขาจึงปล่อยให้จินนี่เป็นอิสระ “คุณ!” “ทำไมเรียกอย่างนั้นที่รัก” เคลย์ตันยังคงยิ้มไม่หยุดวันนี้เขาก็ได้เจอหญิงสาวแล้วอย่าหวังเลยว่าเขาจะปล่อยเธอไปไหนอีก “ต้องการอะไร!” “พูดไม่เพราะเลยนะ” .”อย่ามาแตะต้องตัวฉัน” จินนี่พยายามจะสะบัดแขนออกเมื่อเคลย์ตันยื่นมือมาจับแขนเธอไว้ ทำไมเธอถึงไม่อ่านบัตรเชิญสักนิดว่าใครเป็นเจ้าของงานพ่อของเธอคงตั้งใจให้เธอมาที่นี้ “แตะมากกว่านี้ก็ทำมาแล้ว” เคลย์ตันนึกโมโหขึ้นมาเมื่อหญิงสาวเริ่มต่อต้านและใช้คำพูดที่ห่างเหินกับเขาจนเขาทนความเย็นชาไม่ไหว “ปล่อยฉันไม่รู้จักคุณ” “ได้เดี๋ยวพี่จะพาไปทำความรู้จักตัวต่อตัวเสื้อผ้าไม่เกี่ยว” “กรี๊ดดดด ไอ้บ้า ไอ้ชั่วปล่อยฉัน” หญิงสาวกรีดร้องขึ้นมาเมื่อเคลย์ตันอุ้มเธอพาดบ่าและเดินขึ้นลิฟต์ลงมาที่ลานจอดรถก่อนจะยัดหญิงสาวเข้าไปในรถและตามด้วยตัวเขาที่เข้ามานั่งฝั่งคนขับ “สงสัยไม่อยากทำที่ห้อง บนรถก็ได้พี่ไม่เกี่ยง” “อะไรบนรถ” “ก็ Yes เมียบนรถไงครับ” “ไอ้บ้า!” “พูดเหมือนไม่เคย ดูดตรงนั้นก็เคยดูดมาแล้วทั้งดูดทั้งเลียจนร้องลั่นห้อง” เคลย์ตันพูดอย่างหน้าไม่อายเรื่องธรรมชาติทำไมต้องอายที่ผ่านมาเขากับเธอก็ไม่เห็นมีอะไรต้องอายเลยสักนิดแถมยังร้องให้เขาช่วยบ่อยๆ