เชิดยังไม่หยุดเพียงเท่านั้น แววตาที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมของมันจ้องมองไปที่นนท์อย่างผู้ชนะ ก่อนจะหันไปหาพลอยแล้วกวักมือเรียกเบาๆ
“พลอย... มานี่สิ”
“ขา… ลุง” เธอขานรับเสียงหวานแว่ว
พลอยปรายตามองมาทางนนท์แวบหนึ่ง แววตาของเธอวูบไหวเพียงชั่วครู่ก่อนจะคลานเข้าไปหาเชิดอย่างว่าง่ายราวกับสุนัขที่ซื่อสัตย์ต่อนายใหม่ เธอนั่งลงข้างกายเชิด พยายามจะจัดเสื้อยืดตัวเล็กรัดรูปที่เพิ่งสวมเข้าไปให้เข้าที่ทาง มือเรียวหยิบกางเกงขาสั้นหมายจะสวมทับอันเดอร์แวร์ตัวจิ๋วที่เพิ่งใส่ แต่เชิดกลับคว้าข้อมือเธอไว้เบาๆ เชิงห้าม
“อย่าเพิ่งใส่มันเลย... วันนี้เรายังต้องต่อกันอีกยาว” เชิดพูดน้ำเสียงแหบพร่าพลางมองไปทางนนท์ที่ยังนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้พลาสติก มันกระชากกางเกงขาสั้นออกจากมือพลอยแล้วโยนออกไปสุดแรง กางเกงตัวนั้นปลิวไปตกแทบเท้าของนนท์อย่างจงใจ
“มันจะดีเหรอคะ?” พลอยถามเสียงออดอ้อน มองเชิดตาปรือปรอย
“ดีสิ จะไม่ต
