นนท์นิ่งสงบลงอย่างผิดปกติหลังจากที่ได้ฟังความเห็นของลุงชูที่สรุปถึงเบื้องหลังและความต้องการของพงษ์ เขานั่งนิ่งราวกับรูปปั้น แววตาคมกริบหรี่ลงอย่างครุ่นคิดประเมินสถานการณ์ ความเงียบของเขามันน่ากดดันเสียยิ่งกว่าการโวยวาย
“ไอ้พงษ์คนนี้มันเป็นคนยังไง?” เขาหันมาทางพลอยแล้วถามขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจังแต่ยังคงราบเรียบ มันเป็นน้ำเสียงที่พลอยรู้ดีว่านนท์กำลังใช้ความคิดอย่างหนักเพื่อหาทางหนีทีไล่
“พลอยก็... พลอยก็ไม่ได้สนิทกับเขามากนักหรอกค่ะ” พลอยตอบตะกุกตะกัก พยายามนึกย้อนภาพของพงษ์ในความทรงจำ “เท่าที่เห็นเขาก็ไม่ค่อยสุงสิงกับใครมากนัก นอกจากกลุ่มแม่บ้านไม่กี่คนแล้ว พลอยก็ไม่เห็นว่าเขามีเพื่อนคนไหนอีก ดูเหมือนจะเป็นคนเก็บตัว... แต่พอคุยด้วยเขาก็ดูพูดจารู้เรื่องนะคะ”
เธอยังไม่กล้าบอกนนท์ว่าสายตาที่พงษ์มองเธอนั้นมันไม่ใช่สายตาของคน "พูดจารู้เรื่อง" ทั่วไป แต่มันคือสายตาของพรานที่เจอเหยื่อถูกใจ
“มึ
