ท่ามกลางเสียงรถราที่วิ่งขวักไขว่ริมถนนยามเย็น พลอยนั่งตักข้าวแกงเข้าปากอย่างเชื่องช้า แสงไฟสีส้มจากเสาไฟฟ้าข้างทางตกกระทบใบหน้าสวยที่ดูอิดโรยเล็กน้อยจากการทำงาน แต่ในแววตากลับมีบางอย่างที่เธอกำลังลังเลจะพูดออกมา
“พรุ่งนี้วันเกิดพี่พงษ์...” พลอยโพล่งขึ้นมาเบา ๆ ทำลายความเงียบระหว่างเธอกับนนท์ที่เพิ่งไปรับเธอมาจากห้างฯ
นนท์เงยหน้าขึ้นมองเมียรักชั่วครู่ แววตาของเขาดูสงบนิ่งแต่แฝงด้วยความรับรู้ เขาตักข้าวเข้าปากคำเล็ก ๆ พยักหน้าเป็นเชิงให้เธอพูดต่อ
“พี่เขาอยากให้พลอยไปค้างกับพี่เขา...” พลอยพูดเสียงเรียบ เหมือนเป็นการแจ้งกำหนดการมากกว่าการขออนุญาต แววตาของเธอดูมีความต้องการบางอย่างแฝงอยู่จนนนท์สัมผัสได้
“พี่คิดว่าเราจะได้อยู่ด้วยกันซะอีก... นาน ๆ ทีเราจะหยุดตรงกันนะ” นนท์เอ่ยตัดพ้อเบา ๆ เขาเขี่ยข้าวในจานไปมาอย่างเสียดายในโอกาสที่จะได้ใช้เวลาร่วมกับเมียรักในวันหยุดที่หาได้ยาก
“พลอยก็อยากอยู
