พลอยขะมักเขม้นอยู่กับการถูพื้นห้องน้ำในส่วนที่เธอรับผิดชอบ หยาดเหงื่อซึมตามไรผมแต่ใบหน้ายังคงมีรอยยิ้มจางๆ เพราะนี่คืองานชิ้นสุดท้ายในกะนี้ของเธอแล้ว
“เจอกันที่แคนทีนนะพลอย!” เพื่อนร่วมงานร้องตะโกนบอกมาจากด้านนอก
“จ้า เจอกัน!” พลอยตอบรับโดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง มือยังคงวาดไม้ถูพื้นไปตามกระเบื้องอย่างคล่องแคล่ว อีกอึดใจเดียวเธอก็จะได้พัก และไปรวมกลุ่มสรวลเสเฮฮากับเพื่อนๆ เหมือนทุกวัน
พลอยก้าวเท้าเข้าไปในแคนทีน บรรยากาศภายในที่พักพนักงานวันนี้ดูคึกคักเป็นพิเศษ กลุ่มเพื่อนร่วมงานของเธอนั่งล้อมวงกันหน้าสลอน สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่หน้าจอมือถือของเพื่อนคนหนึ่งอย่างใจจดใจจ่อ มีเสียงกระซิบกระซาบและเสียงอุทานเบาๆ หลุดออกมาเป็นระยะ ราวกับกำลังดูถ่ายทอดสดเหตุการณ์สำคัญระดับโลก
“ดูอะไรกันอยู่เหรอจ๊ะ? ขอดูด้วยคนสิ”
พลอยร้องทักด้วยน้ำเสียงสดใสพลางก้าวเท้าเดินเข้าไปหา หวังจะร่วมวงสนทนาให้สนุกปากเหมือนอย
