เช้าวันต่อมา...
10:00 นาฬิกา
นทีก็มารับส้มจี๊ด เพื่อไปที่บ้านของเขาอย่างที่บอกเอาไว้ ซึ่งบ้านของเขาก็อยู่ไม่ไกลมากนัก
"แม่ ดูสิว่าใครมา" นทีร้องถามเสียงดังเมื่อเขาจอดรถแล้วและเดินจูงมือส้มจี๊ดเข้ามาในบ้าน
"ไหน ๆ ใครมา ว้าว ส้มจี๊ดเหรอลูก คิดถึงจังเลย เป็นยังไงบ้าง เห็นตาทีบอกว่าหนูข้อเท้าแพลงอีกแล้ว ตอนนี้หายหรือยังลูก" ขวัญตารีบเดินออกมาเมื่อได้ยินเสียงของลูกชาย และเข้ามาจับแขนจับตัวส้มจี๊ดอย่างดีใจ
"หายแล้วค่ะ" ส้มจี๊ดบอกออกไปและสวมกอดขวัญตาอย่างคิดถึง
"แล้วกินข้าวกินปลามาหรือยังลูก มา มากินข้าวกันดีกว่า วันนี้แม่ทำกับข้าวของโปรดส้มจี๊ดไว้เยอะเลย เหมือนรู้ว่าหนูจะมาหาแม่" ขวัญตาเดินจูงมือส้มจี๊ดไปที่โต๊ะอาหาร โดยไม่สนใจนทีแม้แต่น้อยจนเขาต้องพูดขึ้นมา
"แหม... แม่ พอลูกสาวมาก็ลืมผมเลยนะ น่าน้อยใจจัง"
"ทำใจน้อยไปได้ ไม่ลืมหรอกน่า มา มาไปกินข้าวด้วยกัน" ขวัญตาแกล้งย้อนลูกชายกลับและดึ
