สามเดือนมาแล้วที่เกาตี้หวางเย่เสด็จไปนอกเมืองหลวงเพื่อไปท่องเที่ยวในแว่นแคว้นที่อยู่ในการปกครองของต้าหวางแคว้นเกา เกาตี้หวางเย่เสด็จออกมาจากโรงเตี๊ยมขึ้นมาเพื่อเดินทางต่อไป
“กลับเมืองหลวงดีกว่าพระเจ้าค่ะ” เยว่ชิงทูลบอกเขาเป็นองครักษ์ของหวางเย่
“เดี๋ยวสิ บ้านข้าไปไม่หนีไปไหนหรอก” หวางเย่ตรัสและแย้มพระสรวล
“สามเดือนแล้ว ที่ไม่ได้กลับเมืองหลวง” เขาทูลบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“เจ้าเป็นเหนียชินข้าไปตั้งแต่เมื่อไหร่” หวางเย่แย้มพระสรวล ทันใดนั้นเสียงของหญิงสาวผู้หนึ่งร้องของความช่วยเหลือโดยทันใด
“ช่วยด้วย ช่วยข้าด้วย!!!”
“ไปดูกัน” หวางเย่ตรัสเช่นนี้ และทรงม้าไปตามเสียงของหญิงผู้นั้น และเสียงครึกโครมดังขึ้นต่อเนื่อง
“ไม่มีใครมาช่วยเจ้าได้กูเหนียง” เสียงของผู้ชายหนึ่งที่กำลังข่มขืนหญิงสาวตรงหน้า
“ปล่อยนาง” หวางเย่ตรัสด้วยพระสุรเสียงดังลั่นขณะที่เสด็จลงมาจากหลังมาแล้วทรงโดดถีบเต็มแรง จนมันกลิ
