หวางโฮ่วประทับนั่งตรงข้ามต้าหวาง โดยมีจอกน้ำจัณฑ์วางอยู่สองจอก และนางกำนัลนำกาเหล้ามาถวาย จางซื่อใช้เข็มเงินตรวจสอบยาพิษ จุ่มลงในกาเหล้า เห็นว่าไม่มีคราบสีดำ เขาจึงถอยหลังพร้อมกับเหล่าข้าหลวงที่คอยถวายงาน หวางโฮ่วยกจอกขึ้นเสวยโดยทันที
“รสชาติเป็นอย่างไรบ้าง” ต้าหวางตรัสถาม
“ละมุนลิ้นดีเพคะ” หวางโฮ่วแย้มพระสรวล และเสวยน้ำจัณฑ์ในจอกเหล้าหมดในครั้งเดียว และเสวยติดต่อกันอีกสี่จอก
“ต้าหวางมองหม่อมฉันหรือเพคะ” หวางโฮ่วตรัสถาม และทอดพระเนตรต้าหวางที่ทอดพระเนตรพระนางอยู่
“เปล่าสักหน่อย อย่าพึ่งเมาสิ” ต้าหวางตรัสและแย้มพระสรวล ทอดพระเนตรมองพระนางที่พระพักตร์ราวกับแต่งแต้มด้วยสีชาด อีกทั้งยังแดงทั่วทั้งพระวรกายอีกด้วย เพราะฤทธิ์น้ำจัณฑ์ที่พระนางเสวยไป
“หม่อมฉันไม่ได้เมาเสียหน่อย” หวางโฮ่วตรัสเช่นนี้ และยกจอกเสวยอีกครั้ง
“มีคำกล่าวว่า สุราและนารีเป็นของคู่กัน คำนี้ไม่เกินจริง” ต้าหวางแย้มพระสรว
