กงจู่เสด็จกลับมาในตำหนัก ทอดพระเนตรมองภายในตำหนักกลับไม่มีใครอยู่แม้แต่คนเดียว พระนางเสด็จมายังเรือนโถงของตำหนักช้าๆ แต่ทว่า
“หยางหลินเจ้าไปไหนมา” พระสุรเสียงเรียบเฉยของไท่โฮ่วทำให้กงจู่ตกพระทัย และหันกลับมาทอดพระเนตรไท่โฮ่วที่ประทับนั่งบนตั่ง
“หม่อมฉันออกไปเที่ยวเพลินไปหน่อย มืดแล้วจึงไปนอนที่โรงเตี๊ยมนอกเมือง” กงจู่ตรัสอ่อนโยนและมาประทับนั่งบนพื้นข้างๆ ไท่โฮ่ว อีกทั้งยังจับพระกรไท่โฮ่วอีกด้วย
“ตำหนักตัวเองมีไม่นอน กลับไปนอนโรงเตี๊ยม คัดหนังสือตำราสอนหญิงมาห้าจบภายในสามวัน” ไท่โฮ่วตรัสด้วยพระสุรเสียงจริงจัง
“เหนียงชินผู้ใจดี ลูกแค่ออกไปเที่ยวเอง ใจคอจะให้ลูกคัดหนังสือตั้งห้าเล่มหรือเพคะ” กงจู่ตรัสน้อยพระทัยและออดอ้อนในเพลาเดียวกัน
“เหนียงชิน เม่ยเมยสำนึกผิดแล้ว ถ้าให้นางนั่งคัดสามวันคงไม่ได้กินข้าว” อู่ซ่งเฉินต้าหวางตรัสด้วยพระสุรเสียงเรียบเฉย ขณะที่เสด็จเข้ามาในห้องโถง
“จริงดั่งเกอ
