“หลินเอ๋อร์ เจ้าอยู่กับเกาหลี่ก่อน เดี๋ยวข้าเข้าไปดูเอง” ไท่จื่อตรัสจริงจัง
“หม่อมฉันไปด้วย” กงจู่ตรัสเช่นนี้ และเสด็จเข้าไปทันที พระนางทรงจับหญิงชราที่กำลังจะล้มจากทหารแคว้นเกา
“หน่ายนายเป็นอย่างไรบ้างเจ็บตรงไหน” กงจู่ตรัสถามหญิงชราผู้นี้ (ไว่จู่หมู่ แปลว่า ยาย)
“มันเอาลูกสาวข้าไป มันเอาทรัพย์สินของข้าไปด้วย” หญิงชราทูลบอก ไท่จื่อและทหารสักสามสิบคนเข้าต่อสู้กับทหารของทางการ จนได้จับได้หนึ่งคน นอกนั้นตายหมด
“ใครสั่งการพวกเจ้า” ไท่จื่อตรัสถาม โดยมีทหารพันธนาการชายฉกรรจ์ผู้นั้นเอาไว้
“แล้วเจ้าเป็นใครถึงได้มาสั่งข้า” ทหารผู้นั้นทูลถามด้วยน้ำเสียงดุดัน ไม่เกรงกลัวไท่จื่อแต่อย่างใด
“ข้า เกาหรงเยว่ไท่จื่อ” ไท่จื่อตรัสด้วยพระสุรเสียงดุดัน
“ข้าไม่ใช่คนของแคว้นเกาหรอกข้าเป็น...”
ทันใดนั้นชายฉกรรจ์ตายสิ้นใจในทันที มู่หมิงใช้มืออังจมูก และทูลบอกพระองค์
“มันตายแล้วพระเจ้าค่ะ” มู่หมิงทูลบอก แล
