“จริงหรือ นางคือกูเหนียงคนแรกที่ต่อปากกับเจ้า”
ต้าหวางตรัสด้วยพระสุรเสียงขบขันทอดพระเนตรหวางเย่ด้วยความแปลกพระทัย หลังจากที่หวางเย่ทูลเล่าเรื่องราวให้ต้าหวางสดับ
“มันน่าขำตรงไหน ถ้านางไม่ตอบรับข้า ข้าคงอายแทรกแผ่นดินหนี” หวางเย่ตรัสด้วยพระสุรเสียงเคร่งเครียดยิ่งนัก และยกจอกน้ำจัณฑ์เสวยทันที ทันใดนั้นหวางโฮ่วก็เสด็จเข้ามา แต่ทว่าต้าหวางคว้าบั้นพระองค์เข้ามา ทำให้พระนางเซถลามาอยู่บนพระเพลาข้างหนึ่ง (บั้นพระองค์ แปลว่า เอว / พระเพลา แปลว่า ขา)
“ต้าหวาง” พระนางตรัสแผ่วเบาด้วยความเขินอาย
“ข้าไม่รู้ว่าหลี่เหม่ยจะตอบรับข้ารึเปล่า” หวางเย่ตรัสแผ่วเบา และถอนพระปัสสาสะทันที (พระปัสสาสะ แปลว่า ถอนหายใจออก)
“หวางเย่ทรงรักนางจริงหรือเพคะ” หวางโฮ่วตรัสถาม
“หม่อมฉันรักนางด้วยใจจริง” หวางเย่ตรัสจริงจัง
“นางทุกคนปากแข็งทั้งนั้น แต่บุรุษก็ต้องเข้าใจนาง” หวางโฮ่วตรัสจริงจัง ขณะที่พระหัตถ์เรียวตีพระหัต
