“อร่อยมากเลยเพคะ” หวางโฮ่วตรัสและแย้มพระสรวล
“เห็นไหม หวางโฮ่วยังบอกอร่อยเลย พระองค์ก็ลงเสวยสิ” กงจู่ตรัสเช่นนี้และหยิบขนมพุดตานอีกชิ้นถวายอู่ต้าหวาง
“ป้อนข้าสิ” ต้าหวางตรัสเรียบเฉย
“กินเองสิ” กงจู่ตรัสเช่นนี้ และจับพระหัตถ์ต้าหวางแบออกวางขนมพุดตานลงไป หวางโฮ่วแย้มพระสรวลประทับนั่งทอดพระเนตรสงครามย่อมๆ ระหว่างเกอเกอกับเม่ยเมยของเกาต้าหวาง อู่ต้าหวางได้เสวยชิ้นแรก เมื่อขนมหมดพระโอษฐ์ พระองค์ก็ทรงหยิบชิ้นที่สองเสวยอีก
“อร่อยใช่ไหม” กงจู่ตรัสถาม
“งั้นๆ ห้องเครื่องของแคว้นอู่ทำอร่อยกว่านี้เยอะ...” ต้าหวางตรัสด้วยพระสุรเสียงเรียบเฉย แต่ทว่าต้าหวางตรัสไม่จบ พระนางกลับโยนพระเขนยข้างๆ พระวรกายใส่พระองค์ทันที ต้าหวางกลับรับพระเขนยทัน
“พอเลย พอทั้งคู่” หวางโฮ่วตรัสจริงจัง
“เจี่ยเจีย หม่อมฉันกลับก่อน” กงจู่ตรัสดุดันและมองไปที่ต้าหวางที่แย้มพระสรวลกว้างทำให้น่าหมั่นไส้
“เจ้ายอมแพ้แล้วเหรอ” อู่
