สามวันมาแล้วที่ต้าหวางไม่ได้เสด็จมาหาพระนาง พระนางก็เอาแต่เก็บพระองค์เองแต่ในตำหนัก ตอนนี้แผลจากแส้เริ่มสมานแผลดีแล้ว ไข้ก็ไม่มีมาตั้งแต่เมื่อวาน ลู่ลู่และหลินหรงชวนพระนางเสด็จมาอุทยานเพื่อให้พระนางไม่ต้องอุดอู้อยู่แต่ในตำหนัก
พระนางเสด็จที่สระบัว ทอดพระเนตรบัวยามราตรีที่ยังผลิบานบางดอก เพราะบางดอกเป็นบัวราตรี พระนางหวนนึกถึงเรื่องในสามวันก่อนที่ต้าหวางฟาดแส้ลงมาที่กลางหลังทำให้พระนางหลั่งพระอัสสุชลออกมาด้วยความเจ็บปวด
“คิดสิ่งใดอยู่” พระสุรเสียงของต้าหวางทำให้พระนางหันไปทอดพระเนตรพระองค์ และทรงหนีพระองค์ทันที แต่ทว่าต้าหวางจับพระพรของพระนางเอาไว้ พระนางกางพระหัตถ์หมายจะประทับพระหัตถ์ตบที่พระปรางค์ ต้าหวางกลับคว้าพระหัตถ์ได้ทันเสียก่อน
“เจ้าคิดจะตบข้าอีกละสิ”
“ปล่อยหม่อมฉัน หม่อมฉันบอกให้ปล่อย” พระนางตรัสดุดัน หมายพระทัยจะเหยียบพระบาทของต้าหวาง แต่ต้าหวางทรงหลบได้ทัน
“ฤทธิ์มากนักนะ” ต
