เป็นการกินผัดซีอิ๊วที่อึดอัดที่สุด ช้อนส้อมในมือคนอาหารบนจานจนเส้นเละ เพลงตะวันเอาแต่จับจ้องริมฝีปากของคุณหมอตรงหน้าว่าจะทำอย่างไรกับเขาดี
เขามองทะลุใจเธอออกได้ยังไงว่าเธอเป็นคนขี้เสือก เวลาอยากรู้อยากเห็นแล้วต้องได้คำตอบ
“อย่ามาจ้องปรัชญ์แบบนั้น กลัวนะ -.-” เขาทำปากจู๋พร้อมกับยกมือขึ้นปิดเนื้อปิดตัวเหมือนสาวแรกรุ่นถูกเสี่ยแก่ๆ หลอกมาบำเรอกาม
ให้ตาย...อยากตีเขาชะมัด
สุดท้ายหลังจบการกินผักซีอิ๊วก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น คุณหมอหนุ่มขะมักเขม้นล้างจานและอาสาทำความสะอาดบ้านให้ แม้เพลงตะวันจะปฏิเสธออกไปรอบแรกด้วยความเกรงใจ แต่เขายืนกรานว่าจะทำเองคนเดียวและลากเธอมานอนบนเตียงพักผ่อน
‘ปรัชญ์มาอาศัยห้องตะวันอยู่นะ ต้องทำงานแลกที่ซุกหัวนอนสิ’
‘ปรัชญ์ก็กลับบ้านไปสิ’
‘ไม่เอา -^-’
“เฮ้อ~” คนตัวเล็กลอบถอนหายใจออกมาแผ่วเบา
ไม่เคยรู้สึกจนตรอกขนาดนี้มาก่อน หรือเธอควรวิ่งไปดึงเขามาจูบให้มันจบๆ ไปเลยสิบรอบ
