“เราใช้ปากให้ปรัชญ์ได้ไหม?”
คำพูดของคนตัวเล็กทำให้คนที่พยายามข่มอารมณ์ดำมืดของตนเองชะงัก ในเมื่อเธอขาเสนอตแล้วเขาจะนั่งโง่เกรงใจต่อไปทำไม
คุณหมอหนุ่มยื่นหน้าเข้าไปประทับจูบบนริมฝีปากบางแทนคำขอบคุณ ขยับกายกระทั่งแผ่นหลังแข็งแรงของตนเองพิงกับพนักหัวเตียง
“ปรัชญ์พร้อมให้ตะวันช่วยแล้ว” น้ำเสียงของเขาสั่นด้วยความตื่นเต้น
อยากเห็นปากเล็กครอบตัวตนของเข้าแล้วดันมันเข้าไปลึกสุดคอ อยากเห็นว่ามันจะเหมือนตอนที่เขากดลำรักเข้าไปขยี้จุดกระสันของนักเขียนสาวข้างในหรือเปล่า
เพลงตะวันคลานผ่านความมืดสลัวเข้ามานั่งกลางหว่างขาแกร่ง เพียงแค่ใช้มือขวาคว้าหมับกับลำรักของอีกฝ่ายก็ขมวดคิ้ว
ไม่ได้จับมาแปดปี แต่เธอคิดว่ายังจำขนาดของมันได้
“ปะ ปรัชญ์เปิดไฟหัวเตียงให้ที” เธออยากเห็นมันชัดๆ ให้หายสงสัย
ต้องมีการเข้าใจผิดอะไรบางอย่างเกิดขึ้นแน่ๆ
ทำไมมือของเธอจับมันได้ไม่หมด
คนที่นั่งพิงหัวเตียงเอื้อมมือคล้ำหาสวิ
