02

เรียวขาเล็กก้าวเดินด้วยความยากลำบาก เรียกได้ว่าลงแรงแต่ละทีเธอเจ็บเสียดไปถึงตรงนั้น ขนาดว่าผ่านมาเป็นวันแล้วก็ยังไม่หายเสียที รอดตัวที่ออกมาจากตรงนั้นก่อนที่เขาจะตื่น ทว่าใบหน้ายามหลับพริ้มในตอนเช้าตรู่ก็ให้ความรู้สึกคล้ายกับว่าเธอนั้นต้องมนตร์สะกดเข้าจริง ๆ ‘ไผ่หลิว’ หญิงสาวที่มีใบหน้าจิ้มลิ้มจำต้องย้ายจากต่างจังหวัดมาอาศัยอยู่กับผู้เป็นป้า ซึ่งเป็นแม่บ้านของคนรวยเมืองกรุงที่เธอเข้าใจ แรก ๆ นั้นแทบจะไม่ได้มีความลำบากกายใจอะไรเลย จนกระทั่งเจอเข้ากับลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของคุณผู้หญิงในบ้าน ตอนแรกเธอเข้าใจว่าอีกฝ่ายคงจะมองเพราะไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน ทว่าพอนานวันเข้าบุคคลที่เป็นรุ่นพี่ไผ่หลิวเพียงปีเดียวนั้นกลับมีสายตาที่แทะโลมส่งมาให้อยู่ตลอดเวลา นั่นทำให้หญิงสาวพยายามหลีกเลี่ยงการอยู่สองต่อสองกับปอร์เช่ที่เห็นว่าเพิ่งจะเลิกกับแฟนสาวแล้วกลับมานอนบ้านบ่อย ๆ ยังดีที่นอกจากสายตาดั่งกล่าวเขาก็ไม่ได้คุกคามอะไรเธอมาก จนกระทั่งเมื่อวานที่อีกฝ่ายโกหกไผ่หลิวว่าเมาจนแทบจะไม่ได้สติให้เธอช่วยเรียกรถไปรับที่สนามแข่งเถื่อนซึ่งชายหนุ่มชอบไปบ่อย ๆ ที ด้วยความที่เป็นเพียงแค่ผู้อาศัยเลยไม่อาจจะกล้าปฏิเสธ เป็นเหตุให้หญิงสาวต้องมาตกอยู่ในสภาพนี้ เพราะปอร์เช่นั้นแข่งแพ้ แล้วไปพนันเรื่องผู้หญิงเอาไว้ และเธอคนนั้นก็ไม่ได้มาตามนัด ไผ่หลิวเลยตกเป็นเหยื่อของพวกลูกคนรวยนิสัยเสียไปโดยปริยาย ยังดีที่ผู้ชนะนั้นไม่ได้สนใจแม้แต่จะมองหน้าเธอ ทว่าก็โล่งใจได้เพียงน้อยนิดยามเผลอตัวยกน้ำที่พวกเพื่อนปอร์เช่บังคับให้ดื่มแล้วเริ่มมีอาการดังกล่าว เธอจำได้ว่าตัวเองคิดถึงหน้าบิดามารดาเป็นอันดับแรก รีบฝืนตัววิ่งออกมาจากห้องรับรองของสนามแข่งในตอนที่คนพวกนั้นเผลอ จนไปเจอเข้ากับคนแปลกหน้าที่เปิดประตูออกมาพอดี และอาการของไผ่หลิวก็ไปถึงขั้นที่ควบคุมตัวเองไม่ได้แล้ว เลยต้องจบลงแบบนั้น ยังดีที่เธอไม่แพ้ยา ทั้งโล่งใจที่อย่างน้อยวันนั้นก็สามารถมีชีวิตรอดกลับมาได้ เพราะถ้าโดนรุมกระทำจริง ๆ ไผ่หลิวก็คงจะเหลือเพียงชื่อ เนื่องจากรู้ว่าคุณผู้หญิงของบ้านนั้นรักลูกชายเพียงใด คงจะทำทุกอย่างให้พวกปอร์เช่พ้นผิดถ้าเธอตาย ทั้งเรื่องที่เกิดขึ้นเธอก็ยังไม่กล้าเล่าให้ใครฟัง เพราะกลัวว่าป้าจะตกงาน รู้ดีว่าหล่อนช่วยเหลือเธอกับครอบครัวมามากมายขนาดไหน ที่มาเรียนได้ทุกวันนี้ก็เพราะคนเป็นญาติ “อลิซ” “มึงมาพอดี นั่งก่อน ๆ เอาไรไหม เดี๋ยวกูไปซื้อให้” “ไม่เป็นไร ทานให้อิ่มเลยนะ หลิวรอได้” เธอกล่าวกับคนตรงหน้าที่เป็นรุ่นพี่ หากแต่จะเพิ่งมาเก็บวิชาเลือกตัวที่เรียนด้วยกันปีนี้ แน่นอนว่าตอนแรกที่รู้ ไผ่หลิวก็เรียกอีกฝ่ายว่าพี่ตามปกติ แต่ดูเหมือนว่าอลิซจะไม่ค่อยพอใจ เพราะมาลงเรียนด้วยกันแล้วให้นับเป็นเพื่อนรุ่นเดียวกันได้เลย ทั้งยังโกรธทุกครั้งที่เธอเผลอเรียกว่าพี่นำหน้า จนเพิ่งมาปรับตัวได้ตอนที่ต้องทำงานคู่กันบ่อย ๆ นี่เอง “งั้นเอานี่ไป ป๊ากูบินไปทำงานที่ญี่ปุ่นมาเลยซื้อมาฝาก” “อ่า ขอบคุณมากเลยนะคะ” “ไม่เป็นไรจ้า กินให้แก้มออกเยอะ ๆ เลยนะ เวลาบีบแล้วมันนุ่มนิ่มชื่นใจ” ไผ่หลิวไม่เคยหลบมือของรุ่นพี่คนนี้ได้ทันเลยสักครั้ง เมื่อรับเอาขนมจากอีกฝ่ายเสร็จก็โดนจู่โจมบีบเข้าแก้มกลมเต็มแรง ความจริงอลิซเป็นคนค่อนข้างห้าวหาญเหมือนผู้ชาย คงเพราะอีกฝ่ายเรียนคณะวิศวกรรมศาสตร์ด้วย จึงไม่น่าแปลกใจเท่าไหร่ ตั้งแต่เข้าเรียนมหาลัยก็นับครั้งได้เลยที่ไผ่หลิวต้องย่างกรายเข้ามาในตึกนี้เพื่อรอไปทำงานคู่กับรุ่นพี่ที่อยากเป็นรุ่นเดียวกันกับเธอ “ไอ้อลิซนี่! แม่ง กูเจอตัวมันละ พวกมึงไปล็อกคอมันเอาไว้เลย” “ฉิบหาย...” อลิซหยุดการกระทำทั้งหมด พร้อมกับรวบเอาจานข้าวที่ยังทานไม่หมดอยู่ขึ้น ทว่าก็ไม่ทันกลุ่มเพื่อนชายที่วิ่งมาใหม่ล็อกตัวเอาไว้ตามคำสั่งที่ประกาศดังลั่นโรงอาหารคณะ ทำเอาเธอหลับตาปี๋ คิดว่าอย่างไรก็ต้องโดนมันเล่นแน่ ๆ “อะไร คิดว่ากูจะตีหัวผู้หญิงกลางโรงอาหารเหรอวะ ถึงจะอยากทำจริง ๆ ก็เถอะ” “ไอ้เวรเจย์ ปล่อยกูเลยนะ แม่ง เล่นไม่รู้เรื่อง” เธอสะบัดตัวออกจากอีกฝ่าย เอาช้อนเคาะหัวให้มันหลาบจำสักที ยามหันไปเห็นว่ารุ่นน้องคนน่ารักนั้นตกใจเพียงใดที่เห็นกลุ่มชายฉกรรจ์เดินมาถึงตัวพร้อมกับเสียงดังโหวกเหวกโวยวาย “โอ๊ย! มึงตีมาได้นะอลิซ” “จะทำไมล่ะ แล้วมีอะไรกับกู กล้าเล่นพรรคเล่นพวกเลยเหรอ น้องมันตกใจหมดแล้วเนี่ย” “ครั้งก่อนมึงชิงค่าเหล้ากู จ่ายมาเลย หารกันแล้วคนละหมื่นสอง” “มึงบอกจะเลี้ยงเอง เรื่องอะไรที่กูต้องจ่าย” “กูพูดตอนไหนไม่ทราบ มึงอย่าไปเรื่อย สแกนละโอนมา!” “กรี๊ดดด อย่าล็อกคอกู ไอ้เหี้ย หมาเจย์ หยุด” น่าแปลกที่เสียงของคนทั้งสองซึ่งทะเลาะกันอยู่นั้นไม่ได้เข้าโสตประสาทไผ่หลิวเลยสักนิด เนื่องจากในตอนที่สายตาของเธอดันไปปะทะเข้ากับบุคคลที่เดินมาตามหลังเพื่อนเป็นคนสุดท้ายแล้วแทบจะทำให้พูดไม่ออก เพราะคนที่กำลังเล่นจ้องตากันอยู่ในตอนนี้นั้นเป็นคนเดียวกันที่ทำให้ไผ่หลิวยังระบมไปทั้งตัวอยู่ เธอจึงได้แต่วอนขอเพียงในใจว่าให้เขาจำเธอไม่ได้ ทว่ามุมปากหยักที่ยกยิ้มขึ้นเพียงเสี้ยววินาที ก่อนมันจะเรียบเฉยนั้นทำเอาเธอขนลุกขนพองไปเสียหมด เรียนที่นี่มาตั้งนานอย่างไรโลกถึงต้องเหวี่ยงให้เรามาเจอกันหลังจากทำเรื่องแบบนั้น