“งั้นเหรอคะ”
ความเงียบงันโรยตัวระหว่างเราสองคน มือหนาที่ยื่นถุงน้ำหอมแบรนด์ดังไปข้างหน้าลดระดับลงด้านข้างลำตัวยามเห็นว่าหญิงสาวไม่มีท่าทีที่จะรับมันไป ถึงแม้ว่าไผ่หลิวจะเตรียมใจมาบ้างแล้ว แต่แบบนี้มันก็กะทันหันเกินที่จะตั้งรับจนต้องแค่นยิ้มออกมาราวกับกำลังสมเพชตัวเอง
“ถ้าไม่เอากูจะได้ทิ้ง”
“ก็แล้วแต่พี่ป่าเลยค่ะ เพราะมันเป็นเงินพี่”
“อย่างี่เง่านักได้ไหมไผ่หลิว อย่าลืมว่ากูกับมึงไม่ได้เป็นอะไรกัน”
เป็นประโยคที่ทำเอาตัวเธอชาอยู่ไม่น้อย คิดว่าตัวเองคงจะโดนเข้าให้แล้ว ความสัมพันธ์ฉาบฉวยที่กลายเป็นว่ารู้สึกกับเขาก่อน แบบนี้จะทำอย่างไร ให้อยู่เช่นนี้ต่อไปมีแต่หญิงสาวจะรู้สึกกับเขามากขึ้น
“ก็จริงค่ะ งั้นถ้าพี่ป่าเบื่อหนูเมื่อไหร่ก็ช่วยบอกกันหน่อยนะคะ หนูจะได้เก็บของเตรียมตัวเอาไว้ล่วงหน้า”
“ถ้ารู้ว่าดื้อแบบนี้ก็จะไม่เก็บกลับมาด้วยตั้งแต่แรก”
“อ๋อ จะให้หนูรับให้ได้เลยใช่ไหมคะ งั้นก็เอามาค
