มวลความอึดอัดใจเริ่มมีเพิ่มมากขึ้นยามเหยียบย่างเข้ามาในพื้นที่อันตรายอีกครั้ง มือขาวที่เลือกจะขยำชายเสื้อของหนุ่มหล่อประจำสาขาวิศวกรรมเครื่องกลก็ไม่ได้ช่วยให้อีกฝ่ายนั้นสนใจเธอเท่าไหร่ ตกลงแล้วเขาจะพาไผ่หลิวมาทำอะไรกันแน่
“พี่ป่า...”
“กูถามแล้ว มึงบอกว่ามาได้” นัยน์ตาคมยังคงจับจ้องไปที่สนามกว้าง มองรถแต่งเครื่องที่ขับแข่งกันอย่างไม่มีใครยอมใคร ที่ไม่ถูกกฎหมายเช่นนี้นับเป็นแหล่งรวมพวกลูกคนมีเงินให้มาจับกลุ่มกันเล่นพนันก็ว่าได้ ส่วนเขาที่มาแก้เบื่อบางครั้งคราวก็นับว่ามันไม่ได้ทำให้เสียเวลาเท่าไหร่ “มีปัญหาอะไรหรือเปล่า”
“ปะ...เปล่าค่ะ หนูแค่ไม่ชินกับที่แบบนี้เท่าไหร่”
“แล้วดูมึงใส่อะไรมา เสื้อยืด กางเกงขาสั้น?”
“ก็หนูคิดว่าพี่แค่อาจจะแวะมาดูเฉย ๆ ค่ะ”
“มีคนท้าแข่งกับกู มันวอนหลายรอบแล้ว” ผืนป่าทิ้งบุหรี่ในมือเมื่อดับมันเสร็จ ถอดเสื้อตัวนอกออกให้หญิงสาวข้างกายไปสวมใส่แทน ก่อนจะออกมาเขาก
