วีนัสทำตัวหดเล็กนั่งหน้าหงอยอยู่หน้าจอ หลังเล่าเรื่องที่ถูกรังแกที่โรงเรียนให้ฟังจนหมด ชำเลืองตาขึ้นมามองที่จอก็เห็นว่ามาร์ตินนั่งกอดอกจ้องกลับมาด้วยใบหน้าเรียบเฉย
หน้าที่เล็กอยู่แล้วหดลงจนเหลือสองนิ้ว เม้มริมฝีปากตนเองอย่างประหม่า
"วะ วีเห็นว่าเป็นเรื่องเล็กน้อย เลยไม่ได้บอก"
"เล็กน้อย? อะไรทำให้คิดว่ามันเล็กน้อย?" เขาถามเสียงสูง แขนแกร่งที่กอดอกอยู่ กระดิกนิ้วตีที่ต้นแขนตัวเองอย่างหงุดหงิด
เขารอมาตลอดสองสัปดาห์ ว่าเมื่อไหร่เธอจะบอกเรื่องนี้ให้เขาทราบ
แต่ไม่มีเลย แม้กระทั่งแสดงสีหน้ากังวลใจให้เห็น
"ก็ วีเคยโดนป้ากับลุงทำแรงกว่านี้" ตอบในลำคอเสียงเบา ก่อนจะเงยหน้ายกมือเกาะขอบโต๊ะออดอ้อนขอความเห็นใจ "แล้ววีก็ไม่ได้คิดมากด้วยค่ะ!"
"เห็นว่าเรื่องถูกแกล้งเป็นเรื่องดี?"
"ไม่ดีค่ะ" ตอบกลับทันที
"แล้วทำไมเฉย! มองเรื่องความรุนแรงเป็นเรื่องปกติเหรอวีนัส!!"
น้ำเสียงเข้มหนึ่งระดับของคนตัวสู
