“ถ้าพ่อไม่ห้ามหนูวันนั้น มันก็คงไม่เป็นแบบนี้”
คำตัดพ้อของลูกสาวทำให้คนเป็นพ่อนิ่งอึ้ง ไม่คิดว่าเหตุการณ์ที่ผ่านมาเป็นสิบปี วิคตอเรียจะยังไม่ลืมมัน
ในวันเกิดครบรอบสิบแปดปีของมาร์ติน วิคตอเรียในวัยยี่สิบเอ็ดปีบุกเข้าห้องลูกชาย เพื่อขอความรักด้วยการพยายามหลับนอนด้วย และเมื่อมาร์ตินรู้สึกตัว เขาก็ไล่ตะเพิดทุกครั้ง
แต่ถึงอย่างนั้นมาร์ตินก็ไม่เคยปริปากบอกใคร เก็บความหนักอึ้งไว้ในใจลำพัง กระทั่งคริสมาเห็นด้วยตาตนเอง
“มันไม่ใช่การกีดกันนะวิคตอเรีย พ่อแค่พยายามจะให้หนูทำให้สิ่งที่เหมาะสม”
“อะไรคือความเหมาะสม!!” เธอตะโกนสวนกลับเสียงดัง “เพราะเป็นพี่น้องที่มีพ่อบุญธรรมเดียวกันเหรอ!!”
เจ้าของดวงตาเฉี่ยวเงยหน้าสบตาบิดาบุญธรรมด้วยความโกรธ เธอเกลียดความลำเอียงของคริส เกลียดความเย็นชาของมาร์ติน
ไม่ว่าจะพยายามเป็นผู้หญิงที่ดีขนาดไหน ทั้งสองก็ไม่เคยให้ความรักอย่างที่เธอต้องการ
“อีนั่นมันเพิ่งมาแท้ๆ
