ห้าปีต่อมา
ไร่ชากึ่งรีสอร์ตทางตอนเหนือของประเทศไทยถูกใช้เป็นสถานที่พักผ่อนของครอบครัวแม็กคาร์ตนีย์ในช่วงปีใหม่ เด็กน้อยหกคนนั่งหน้าสลอนกันอยู่ที่ลานบ้านชั้นสองของบ้านไม้สองชั้นท่ามกลางอุณหภูมิเพียงสิบองศาเซลเซียส
เมื่อคืนพ่อแม่ของเด็กๆ ฉลองปีใหม่กันในบ้านพักจนดึกดื่น มีเพียงเด็กน้อยกลุ่มนี้ที่ถูกไล่ให้ไปนอนตั้งแต่ช่วงสามทุ่ม เช้ามาก็เลยยังไม่มีผู้ใหญ่คนไหนตื่นมาดูแลลูกตนเองสักคน
“เด็กๆ” เสียงทุ้มของใครบางคนเรียกให้บรรดาหนูน้อยหันไปมองที่ต้นเสียง
“ลุงเซน!!” ไข่หวานเรียกผู้ใหญ่ที่ตื่นนอนเป็นคนแรกด้วยน้ำเสียงดีใจ พวกเธอนั่งรอจนหิวและอยากทานมื้อเช้ากันเต็มที
“เรียกว่าอา พ่อไข่หวานแก่กว่าอาปีหนึ่งนะ” ฝ่ามือใหญ่วางลงบนศีรษะหลานสาวและบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
ทั้งที่ในใจกลับกำลังขุ่นเคืองพ่อของหลานสาว
ไอ้เวกัสไม่รู้จักสั่งจักสอนลูก เรียกเขาว่าลุงได้อย่างไร เขายังไม่แก่เลยสักนิด
“ถ้าอยากเรีย
