คามิรู้สึกโล่งอกอย่างบอกไม่ถูกที่วิคเตอร์กลับมาที่ญี่ปุ่นในช่วงปิดเทอมฤดูร้อนพอดี อย่างน้อยๆ ก็พอเลี่ยงที่จะไม่พาไปเจอมายูกับคนอื่นๆ ที่มหาวิทยาลัยได้
ทั้งคู่ใช้ชีวิตกันในห้องพักได้เกือบสองสัปดาห์โดยปราศจากกรรมการอย่างวินซ์ มีเรื่องทะเลาะมากมายในแต่ละเช้า จนเธอที่พยายามตื่นขึ้นมาทำหน้าแฟนสาวที่ดี ไปส่งเขาทำงานตอนเช้าทุกปวดหัว
วิคเตอร์โคตรท้าทายความอดทนของเธอเลย!!
“วันนี้ทำอะไรกิน หมูทอดเหรอ” สีหน้าคนใส่สูทเดินผูกเนกไทเข้าครัวมาสวมกอดและหอมแก้มฟอดจากด้านหลัง
ทว่าสองมือสากกลับยกขึ้นเคล้นคลึงหน้าอกหน้าใจของเธอราวกับเป็นของเล่นคลายเครียด
“วิคเตอร์!!” มือข้างที่ไม่ได้จับตะหลิวตีมือเขาหลายที ก่อนจะต้องเป็นฝ่ายครางด้วยความเจ็บ เมื่อถูกฟันคมกัดเม้มเข้าที่คอ “คามิเจ็บนะ... วันนี้ต้องกลับไปหาหม่าม้าที่บ้านด้วย”
ถึงแม้จะรู้เรื่องเราทั้งสามคน แต่การมีรอยฟันรอยจูบกลับบ้านก็คงเป็นเรื่องไม่ค่อยดีเท
