"ละห้อยมาเลย เข้ามาก่อนสิ" อีฟร้องทักทันทีที่เปิดประตูห้องหลังจากกริ่งหน้าห้องส่งเสียงดัง แล้วก็เป็นคนที่เธอคิดไว้ไม่มีผิด
"นาวกับพาฝันล่ะอีฟ" สุ้มเสียงของคนตัวสูงแผ่วเบาไร้ชีวิตชีวา
"นาวนอนอยู่ในห้อง ส่วนพาฝันอยู่ห้องเซลีน เหนื่อยเลยสิวันนี้โดนนาวงอนสองรอบ เข้าไปง้อสิ เดี๋ยวอีฟไปเล่นกับพาฝันรอที่ห้องเซลีน"
"ขอบใจนะ แล้วอีฟไม่โกรธปุณณ์เหรอ"
"ไม่อ่ะ เพราะปุณณ์ทำให้อีฟได้รับโอกาสที่ดีกว่า อีฟต้องขอบคุณปุณณ์กับครอบครัวของปุณณ์เสียด้วยซ้ำที่มอบโอกาสดีๆ ให้"
"ถ้านาวคิดแบบอีฟก็ดีสิ"
"เดี๋ยวก็หายโกรธ ถึงนาวจะเสียความรู้สึกในสิ่งที่ปุณณ์ทำ แต่ความรู้สึกนี้มันก็น้อยนิดนักเมื่อเทียบกับความรักที่ปุณณ์มีให้นาว แล้วตัวนาวเองก็รักปุณณ์มากเหมือนกัน ยังไม่ชินอีกเหรอเวลานาวงอน อีฟว่านาวคงมีอยู่ในใจแล้วล่ะว่าคราวนี้จะไม่พูดกับปุณณ์กี่วัน"
"นาวไม่พูดกับปุณณ์แค่วันเดียว ปุณณ์ก็ทนไม่ได้แล้ว อย่าว่าแต่
