"มึงว่างมากหรือไง ถึงได้มีเวลามาตามเฝ้าตามตื้อเมียชาวบ้าน" เสียงค่อนขอดประชดประชันของปุณณ์แว่วมาแต่ไกลเมื่อเห็นตุลย์กับเขมก้าวขาเข้าไปยังสถานที่จัดงานแฟชั่นโชว์
"ว่างหรือไม่ว่างมันก็เรื่องของกู ตราบใดที่นาวยังไม่แต่งงาน กูก็ยังมีสิทธิ์" ตุลย์ชะงักฝีเท้ากลับหลังหันมามองเจ้าของเสียงที่ไม่เป็นมิตร ตอบโต้อย่างยั่วยุอารมณ์เดือดดาลของฝ่ายตรงข้าม
"หมัดกูมันคงเบาไปสำหรับมึงสินะ" ปุณณ์จ้องหน้าอีกฝ่ายด้วยความกราดเกรี้ยว นัยน์ตาสีเข้มเหมือนมีกองไฟลุกโชน พร้อมปะทะกับคนตรงหน้าที่สบตาเขาอย่างไม่มีความกลัวเกรง
"อย่ามีเรื่องกันเลย นายเข้าไปหานาวเถอะ" เขมร้องห้ามแยกทั้งสองออกห่างกัน ปุณณ์มองตุลย์ด้วยแววตาดุดันคล้ายต้องการสังหารคนตรงหน้า ก่อนจะเดินชนไหล่อีกฝ่ายเข้าไปด้านใน
"หวงก้างฉิบ"
"ไหนมึงบอกกูว่าหยุดความรู้สึกนั้นกับนาวแล้วไง ตกลงมึงจะเอาไงแน่" เขมถามเพื่อนอย่างต้องการคำตอบในสิ่งที่ตุลย์ทำ
"กูก็
