"วิไปอยู่กับพี่ที่คอนโดนะ...นะครับ" วันนี้เขมอนุญาตให้ตุลย์ กลับบ้านได้ หลังจากพักรักษาตัวอยู่โรงพยาบาลสี่วัน จนแผลผ่าตัดเริ่มสมาน ใบหน้าหล่อเหลาซุกซบกับเนินอกของวิเวียน โดยที่ตัวเขานั่งอยู่บนเตียงผู้ป่วย ไม่สนใจสายตาอีกสี่คู่ที่มองมาด้วยความหมั่นไส้
"ไม่ต้องมาอ้อนเสียงอ่อนเสียงหวาน มันเลี่ยน พี่เขมบอกว่าพี่ตุลย์สามารถทำทุกอย่างได้เป็นปกติ ทุกอย่างในชีวิตประจำวัน ยกเว้นแค่ตรงนั้นที่ยังใช้งานไม่ได้ แล้วก็เลิกเนียนเอาหัวมาไถนมวิด้วย"
"แมวชัดๆ" บอสทำหน้าเอือมๆ ไม่ต่างจากเพื่อนคนอื่นๆ
"แต่ใจพี่มันห่อเหี้ยว ต้องการกำลังใจ" ตุลย์ยังคงออดอ้อนออเซาะวิเวียน
"กูขอไปอ้วกก่อน ไม่ชินเลยจริงๆ" หนึ่งว่า แล้วเดินออกจากห้องไป
"กูไปด้วย กูกลัวแมวข่วน" บูมเดินตามเพื่อนไป
"วิเวียนก็ไปอยู่ให้กำลังใจมันหน่อย ตอนนี้มันทำอะไรวิเวียนไม่ได้หรอก อีกเป็นเดือนเลยละ" เขมว่า ยิ้มเยาะในแววตา
"แล้วถ้ามันไม่โด่ ใช้
