แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามากระทบม่านตาของคนที่นอนหลับอย่างสบายในอ้อมกอดของคนเจ้าเล่ห์ เปลือกตาบางกะพริบขึ้นลงถี่ๆ เพื่อปรับโฟกัสสายตา รู้สึกปวดระบมไปทั้งร่างโดยเฉพาะส่วนที่ไวต่อความรู้สึกที่ถูกเจ้าของอ้อมกอดที่กำลังพันธนาการเธอไว้อย่างหนาแน่น รู้สึกหนักอึ้งตรงเอวคอดเหมือนมีขอนไม้ใหญ่มาวางทับอยู่ เธอค่อยๆ ขยับกายให้กลับมานอนหงาย เสียงลมหายใจของคนที่นอนหลับอยู่ข้างๆ เป่ารดใบหูของเธออย่างเลี่ยงไม่ได้
วิเวียนมองลอดเข้าไปในผ้าห่มผืนหนา ร่างกายของเธอกับเขาไม่มีเสื้อผ้าอยู่สักชิ้น ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนฉายชัดขึ้นมาทันที
วิเวียนพยายามยกแขนแกร่งออกจากเอวขอดของเธอ ภาวนาอย่าให้เขาตื่นขึ้นมาในตอนนี้เลย เพราะเธอยังไม่พร้อมสู้หน้าเขาเลยจริงๆ แต่เธอก็ไม่ได้รู้สึกโกรธหรือโมโหเขาเลยแม้แต่น้อย มันกลับรู้สึกวูบไหวในอกอย่างบอกไม่ถูก เหมือนมีผีเสื้อนับล้านมาบินวนอยู่ในท้องให้เธอวูบโหวง ยิ่งคิดถึงเหตุการณ์เมื่อค
