"ตัวหอมแล้ว หอมฉุยเลย" นาวหอมแก้มนุ่มนิ่มทั้งซ้ายขวาของลูกสาวหลังจากอาบน้ำชำระล้างคราบดินโคลน ปะแป้ง แต่งตัวให้เสร็จเรียบร้อย พร้อมที่จะไปวัด
"คุงแม่ไปอาบน้ำแต่งตัวเยยค่ะ เดี๋ยวพาฝังกอดคุงพ่อยอ" พาฝันพูดด้วยความคิดถึงอ้อมกอดคนเป็นพ่อที่มีมากไม่แพ้คนเป็นแม่เลย เพราะนี่นับเป็นครั้งแรกตั้งแต่วันที่พาฝันลืมตาดูโลกที่ต้องห่างพ่อเป็นเวลานานขนาดนี้
"ลูกสาวพ่อสวยแล้ว" ปุณณ์เอ่ยทักลูกสาวที่วิ่งดุ๊กดิ๊กเข้ามาหาในมือมีตุ๊กตาถักโครเชตผู้ชายกับเด็กผู้หญิงที่เอามาจากเซลีนมาด้วย
"กอดๆ คิดถึงคุงพ่อ คุงพ่องางเยอะ พาฝังไม่ชอบเยย พาฝังไม่ได้เจอคุงพ่อตั้งแปดวังแหนะ คุงแม่ก็แอบย้องไห้ พาฝังเหง แต่พาฝังไม่ย้อง พาฝังต้องเข้มแข็งเพื่อคุงแม่" พาฝันวางตุ๊กตาทั้งสองตัวไว้บนโต๊ะ ก่อนจะอ้าแขนให้คนเป็นพ่ออุ้ม ปุณณ์อุ้มลูกสาวขึ้นมา พาฝันก็ซบบ่าคนเป็นพ่ออย่างออดอ้อน
"เก่งมากครับ พ่อก็คิดถึงพาฝันกับคุณแม่เหมือนกัน ต่อ
