“เมื่อคืนพี่ปราณีเซลีนไปใช่ไหม ถึงได้มีแรงลุกขึ้นมาทำนู่นทำนี่ หอมจัง” ร่างสูงที่สวมเพียงกางเกงนอนขายาวสวมกอดร่างบอบบางที่สาละวนกับการเตรียมอาหารเช้าจากด้านหลัง สูดดมความหอมจากซอกคอสาว
“ใครบอกล่ะคะ” เซลีนส่งค้อนให้หมอหนุ่ม จนเขาอดหัวเราะไม่ได้
“ว่าจะขอต่อสักหน่อย” เขมกรกระเซ้า หอมแก้มนวลฟอดใหญ่ เขาเหมือนคนอดอยากปากแห้ง พอได้กิน ก็กินไม่หยุด กินไม่รู้จักอิ่ม กว่าเขาจะยอมให้เธอนอนก็ผ่านไปครึ่งคืน
“หยุดแกล้งเซลีนได้แล้วค่ะ แล้วก็ไปอาบน้ำแต่งตัวไปโรงพยาบาล”
“เกเรวันหนึ่งได้ไหม วันนี้พี่อยากนอนกอดเซลีน”
“ไม่ได้ค่ะ คนไข้รออยู่ เช้านี้ทานของเมื่อคืนไปก่อนนะคะ สเต็กแซลมอนกับสลัดผัก เซลีนเสียดาย ดีนะเมื่อคืนพี่หมอเอาเก็บเข้าตู้เย็นไว้ แต่เซลีนทำข้าวต้มกุ้งเพิ่มให้พี่หมอด้วย” ร่างกายที่รับศึกหนักอ่อนเปลี้ยเพลียแรงจนเซลีนหลับไปแทบจะทันทีในเกมรักครั้งสุดท้าย
“ตั้งแต่เซลีนมาอยู่กับพี่ พี่น้ำหนั
