"ฉะหวัดดีค่ะยายวิไย พาฝังกลับก่องนะคะ ตองนี้ทุกคงต้องการพาฝัง พาฝังต้องกลับไปหาทุกคง แย้วพาฝังจะมาหายายวิไยบ่อยๆ จะชวงคุงพ่อคุงแม่มาทุกวังหยุดเยยค่ะ"
"ยายต้องคิดถึงพาฝันมากแน่ๆ เลยลูก" วิไลรู้สึกใจหายเป็นอย่างมาก แค่ช่วงเวลาไม่ถึงเดือนทำไมถึงได้รู้สึกรักและเอ็นดูพาฝันได้มากถึงเพียงนี้
"พาฝังก็คิดถึงยายวิไยค่ะ แย้วพาฝังจะะวีดิโอคอลมาหายายวิไยบ่อยๆ นะคะ หูยยยย เยอะแยะเยย" พาฝันตาโตเมื่อเห็นชาวบ้านที่อยู่ในระแวกเดียวกันหอบหิ้วผัก ผลไม้ ปลาเค็ม ปลาแห้ง มาเป็นเข่ง เป็นตะกร้า เป็นกระบุง อย่างมากมาย
"พาลูกมาเที่ยวบ้านบ่อยๆ นะนาว นี่ปลาช่อนแดดเดียว แล้วก็ผัก ผลไม้ เอาไปฝากพ่อผัวแม่ผัวเอ็ง"
"ขอบคุณนะยายชั้น ทุกคนด้วยนะ แล้วนาวจะพาพาฝันมาเที่ยวบ่อยๆ" นาวรับไว้ ปุณณ์เข้ามาช่วยถือ ก่อนจะพยักหน้าให้บอดี้การ์ดมาช่วยกันยกขึ้นรถตู้ของบอดี้การ์ดที่มาคอยดูแลอารักขาทุกคนที่นี่
หลังจากร่ำลากันเรียบร้อย
