"พาฝันเป็นอะไรคะ" นาวถามเมื่อลูกสาวเดินหน้าบึ้งหน้าบูดกลับเข้ามา
"ไหนบอกไปเซอร์ไฟร์สฟลินต์ไงครับ แล้วทำไมหน้าถึงเป็นแบบนี้ไปได้" ปุณณ์ถามขึ้นมาอีกคน ยิ่งทำให้ใบหน้าจิ้มลิ้มบูดบึ้งยิ่งขึ้นไปอีก
"หรือว่าอาฟลินต์ไม่อยู่คะ"
"อยู่ค่ะ" พาฝันตอบเสียงสะบัดทั้งที่พยายามปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติยามที่คุยกับคนเป็นพ่อเป็นแม่ แต่ด้วยอารมณ์คุกรุ่นภายในใจทำให้ไม่อาจปรับเปลี่ยนได้
"อ้าว ฟลินต์อยู่ แล้วทำไม..."
"ฟลินต์อยู่ค่ะคุณพ่อคุณแม่ แต่ฟลินต์อยู่กับป้าหน้าขาว ไม่ใส่เสื้อผ้าด้วย แล้วป้าหน้าขาวก็นอนกอดฟลินต์เหมือนที่คุณแม่นอนกอดคุณพ่อด้วย พาฝันโป้งฟลินต์ โป้งๆๆๆๆๆๆๆ" พาฝันกระทืบเท้าปึงปังเข้าไปนั่งกอดอกบนโซฟา ปุณณ์กับนาวเข้าใจในทันที และยังไม่ทันไรประตูห้องก็เปิดออกแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย
"คุณหนู คุณหนูฟังผมก่อนครับ" ฟลินต์เปิดประตูเข้ามาในสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิง สวมเพียงกางเกงนอนขายาว กับเสื้อยืดสีขาวที่ใส่
