รักต้องห้ามของนายบอดี้การ์ดมาเฟีย

“แด่ แด แด่ แด่แด่…” เสียงเปียโนบรรเลงท่วงทำนองอันงดงาม ก้องกังวานไปทั่วโถง เสมือนเป็นสัญญาณประกาศการปรากฏตัวของเจ้าสาว ผู้คนต่างพากันหันสายตาไปยังประตูใหญ่ด้วยความคาดหวัง รอยยิ้มเริ่มผุดขึ้นบนใบหน้า แขกทุกคนต่างรอคอยช่วงเวลาสำคัญ ทว่า… บทเพลงยังคงดำเนินต่อไปอย่างต่อเนื่อง แต่ประตูบานนั้นกลับยังคงปิดสนิท ไร้วี่แววของเจ้าสาวที่ควรจะก้าวออกมาในวินาทีนี้ ความเงียบงันค่อย ๆ กัดกินบรรยากาศ ความสงสัยปนความกังวลเริ่มแผ่ซ่านไปทั่วทั้งงาน ด้านหลังโรงแรม… เสียงดนตรีอันศักดิ์สิทธิ์ยังดังลอดออกมาจากห้องจัดเลี้ยง แต่ที่มุมลับซ่อนจากสายตาผู้คน กลับเต็มไปด้วยแรงปะทะทางอารมณ์ “เธอจะไปไหน ริสา! เธอต้องกลับเข้าไปในพิธี ไม่รู้หรือไงว่ามีคนรออยู่เต็มงาน” เสียงเข้มของเดย์ บอดี้การ์ดคนสนิทของคิริว กดต่ำ เต็มไปด้วยแรงกดดัน คาริสาหันขวับ สายตาแข็งกร้าวไม่ต่างจากเปลวไฟ “ริสารู้! แต่ริสาจะไม่กลับเข้าไปเด็ดขาด” “เธอบ้าไปแล้วหรือไง! คิดจะหนีงานแต่งอย่างนั้นเหรอ” “ใช่!” คำตอบชัดถ้อยชัดคำ พร้อมกับเสียงหอบแรง ๆ ที่สั่นสะท้าน “แล้วเฮียก็ต้องเป็นคนพาริสาหนี!” “ไม่!” เดย์ก้าวเข้ามาขวาง ดวงตาเครียดขึง “ริสาอย่าเอาแต่ใจตัวเองแบบนี้” “เฮียอยากให้ริสาแต่งงานกับคนที่ไม่รู้จัก ไม่เคยรักจริง ๆ เหรอ?” น้ำเสียงของเธอสั่นเครือ แต่ยังคงเด็ดเดี่ยว “ฉัน…” เดย์ชะงัก ลมหายใจขาดห้วงราวกับกำลังถูกกดทับด้วยความจริง คาริสาเม้มปากแน่น ก่อนตวาดออกมา “เฮียยอมก็เรื่องของเฮีย แต่ริสาไม่ยอม! เพราะฉะนั้น… เฮียต้องพาริสาหนีออกไปจากงานแต่งบ้า ๆ นี่!” หลังจบประโยค คาริสาไม่รอช้า เธอรวบชายกระโปรงขึ้นเล็กน้อย เตรียมตัวพุ่งหนีไปทางหลังโรงแรมทันที ทว่า… “คาริสา!” เสียงทุ้มต่ำของเจ้าบ่าวดังขึ้นจากด้านหลัง ราวกับคำสั่งที่สะกดให้ร่างแข็งค้าง ทั้งคาริสาและเดย์ต่างหันขวับไปตามปลายเสียงนั้น ดวงตาของเจ้าบ่าวฉายแววกราดเกรี้ยวปะทะเข้ามาอย่างตรงไปตรงมา หัวใจเต้นแรงราวกับถูกต้อนจนมุม คาริสาเม้มปากแน่น ก่อนจะรีบคว้ามือเดย์ กระชากให้วิ่งไปพร้อมกันโดยไม่ลังเล! เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ของบอดี้การ์ดเจ้าบ่าวดังขึ้นติด ๆ กันจากด้านหลัง ความโกลาหลปะทุขึ้นในพริบตา ทว่าการหนีไม่ใช่เรื่องง่าย รองเท้าส้นสูงแหลมทำให้การก้าวเท้าของคาริสาเต็มไปด้วยความลำบาก กระโปรงยาวหรูหราที่ควรจะสง่างามกลับกลายเป็นพันธนาการ ก้าวเท้าแต่ละครั้งแทบสะดุดล้ม แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังฝืนวิ่งไปข้างหน้า ดวงตาเปี่ยมด้วยความมุ่งมั่นที่จะไม่กลับไปในงานบ้า ๆ นั่นอีก เสียงฝีเท้าของผู้ไล่ล่าดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ กระโปรงเจ้าสาวที่เคยสง่างามกลับพันรัดขาเหมือนโซ่ตรวน ทุกก้าวยิ่งถ่วงให้อึดอัดจนคาริสาแทบล้ม “บ้าชะมัด!” เธอสบถในลำคอ ก่อนจะตัดสินใจหยุดกะทันหัน เดย์ชะงักตาม ดวงตาเบิกกว้าง “หยุดทำไม…” เสียงประโยคนั้นยังไม่ทันจบ คาริสาก็ใช้แรงทั้งหมดฉีกชายกระโปรงชุดแต่งงานออกด้วยมือที่สั่นระริก เนื้อผ้าที่เคยยาวกรอมเท้าขาดสะบั้น กลายเป็นเพียงความยาวเหนือเข่า เสียงฉีกกรอบแกรบดังชัดท่ามกลางความเร่งรีบ ไม่พอเท่านั้น เธอยังถอดรองเท้าส้นสูงปลายแหลมออกอย่างรวดเร็ว ก้มคว้ามาถือไว้ในมือ ราวกับมันเป็นเพียงเครื่องมือป้องกันตัวแทนที่จะเป็นเครื่องพันธนาการ “ไปเถอะเฮีย!” คาริสาเงยหน้าขึ้น ดวงตาแข็งกร้าว ก่อนกระชากมือเดย์ให้วิ่งต่อโดยไม่เหลียวหลัง ตอนนี้เธอไม่ใช่เจ้าสาวผู้สูงศักดิ์อีกต่อไป แต่เป็นนักโทษที่เลือกหักโซ่ตรวนเองกับมือ และพร้อมจะหนีให้พ้นไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไร! เสียงหอบหายใจดังแข่งกับฝีเท้าของทั้งคู่ จนกระทั่งคาริสาและเดย์วิ่งพรวดออกมาถึงลานกว้างด้านหน้า ร่างทั้งสองชะงัก หอบหนักราวกับปอดกำลังจะระเบิด ทันใดนั้น… เสียงเครื่องยนต์คำรามแผดขึ้น รถรูทรุ่นใหญ่สีดำเงาพุ่งตรงเข้ามาจอดเทียบพวกเขาอย่างแม่นยำ ล้อบดเบียดพื้นคอนกรีตจนเกิดเสียงครูดดังสะท้อน กระจกฝั่งคนขับค่อย ๆ เลื่อนลงช้า ๆ เผยให้เห็นดวงตาคมกร้าวและร่างใหญ่กำยำของคิริวที่กำลังจับพวงมาลัยด้วยมือแข็งแรง “ขึ้นรถ…เดี๋ยวนี้!” เสียงห้าวต่ำชัดถ้อย กดข่มอำนาจจนบรรยากาศรอบตัวเหมือนหยุดนิ่ง คาริสาและเดย์ไม่รีรอแม้แต่วินาทีเดียว เดย์รีบกระชากประตูด้านหลังเปิดออก ส่งคาริสาขึ้นไปนั่งก่อน จากนั้นเขาปิดประตูดังปัง แล้ววิ่งอ้อมตัวรถด้วยความรวดเร็ว กระโจนไปนั่งคู่ข้างคนขับตรงตำแหน่งที่ว่างไว้ เครื่องยนต์คำรามอีกครั้ง เมื่อคิริวหมุนพวงมาลัย รถหรูสีดำพุ่งทะยานออกไปอย่างดุดัน ทิ้งบอดี้การ์ดของเจ้าบ่าวที่วิ่งตามหลังไว้เพียงก้อนฝุ่นคลุ้งกลางลาน ทันทีที่รถคันใหญ่สีดำพ้นเขตโรงแรมไปไกล แสงไฟหรูหราด้านหลังก็ถูกทิ้งไว้เพียงแค่เงา คาริสาที่นั่งอยู่เบาะหลังยังไม่ละสายตาจากกระจก มองจนมั่นใจว่าไม่มีรถใดตามมา ก่อนที่รอยยิ้มจะผุดขึ้นเต็มหน้า “วู๊ยยยย โครตมันเลย!” เธอแทบจะกรี๊ดด้วยความโล่งอก พลางหัวเราะเบา ๆ “นึกว่าจะหนีไม่รอดแล้วนะ ริสาวิ่งมากับเฮียเดย์นี่มันสุดจริง ๆ” ว่าแล้วก็ยกมือดึงผ้าคลุมผมออก ปัดมันทิ้งอย่างไม่แยแส เสียงทุ้มต่ำของคิริวดังขึ้นจากเบาะหน้า สายตาคมมองผ่านกระจกมาหาเธอ “หึ! แล้วคิดยังไงถึงหนีออกมาแบบนี้… แม่ได้บ่นหูชากันพอดี” “ก็ใครบอกให้จับริสาแต่งงานล่ะ!” คาริสาสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความดื้อรั้น “ก็บอกแล้วว่าไม่แต่ง ๆ ๆ แต่แม่ก็ไม่ยอมเชื่อ” “ก็เลยเลือกจะหนี?” เสียงเรียบ ๆ ของเดย์ดังขึ้นแทรก เขาเหลือบตามองเธอแวบหนึ่งอย่างเอือม ๆ คาริสาหันไปทางเขา ยกคิ้วขึ้นสูงอย่างท้าทาย “ถูกต้องค่ะ! วิธีนี้แหละ หนีสิ ถึงจะง่ายที่สุด” เธอพูดพลางทำมือประกอบ ท่าทางมั่นใจราวกับตัวเองคืออัจฉริยะที่คิดแผนนี้ขึ้นมา คิริวสบตากับเดย์ ก่อนส่ายหน้าน้อย ๆ เหมือนจะหมดคำพูดกับความเอาแต่ใจของน้องสาว คิริวถอนหายใจยาว ขณะสายตายังคงจับจ้องถนนเบื้องหน้า “แล้วนี่คิดจะเอายังไงต่อ ถ้ากลับไปคฤหาสน์ ก็มีหวังโดนแม่จับแต่งงานอีกแน่” “แล้วใครบอกว่าริสาจะกลับคฤหาสน์ล่ะ” คาริสาเชิดหน้าเล็กน้อย กอดอกแน่นเหมือนจะประกาศความดื้อรั้นอย่างเต็มภาคภูมิ เดย์เหลือบมองเธอจากเบาะข้างคนขับ ก่อนถามเสียงเรียบ “ไม่กลับ… แล้วจะไปที่ไหน” หญิงสาวนิ่งไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนแววตาจะวูบขึ้นเหมือนนึกอะไรออก “ก็ลำปางไง บ้านอัญชัน!” คำตอบนั้นทำให้เดย์กับคิริวหันขวับมามองเธอเกือบพร้อมกัน ดวงตาทั้งคู่เต็มไปด้วยความประหลาดใจปนไม่เชื่อหูตัวเอง คิริวกัดฟันแน่น “คาริสา… นี่เธอบ้าไปแล้วหรือไง” “บ้าอะไร! นี่แหละ ริสาคิดมาดีแล้ว” คาริสายืนกราน ดวงตาวาววับอย่างภาคภูมิ “ตอนนี้ไม่มีที่ไหนซ่อนตัวได้ดีเท่าลำปาง บ้านของอัญชันแล้ว เฮียคิริวเองก็เพิ่งสร้างปรับปรุงใหม่หมดไม่ใช่เหรอ หลังจากที่บ้านเก่าโดนเผาไปน่ะ” คิริวขมวดคิ้ว มุมปากตึงเครียด “ก็ใช่… แต่แล้วจะไปอยู่ยังไงคนเดียว” “ใครบอกว่าริสาจะไปอยู่คนเดียวล่ะ?” น้ำเสียงของเธอห้าวหาญเกินกว่าจะเป็นเจ้าสาวที่เพิ่งหนีงานมา ก่อนที่นิ้วเรียวจะพุ่งไปชี้ตรง ๆ ที่เดย์ซึ่งนั่งข้างคนขับ “นี่ไง! เฮียเดย์ต้องไปอยู่เป็นเพื่อนริสาที่ลำปาง แบบนี้ริสาก็ไม่ต้องอยู่อย่างเดียวดายแล้วไง” รถทั้งคันตกอยู่ในความเงียบไปชั่วขณะ คิริวหันไปมองเดย์ที่นั่งตัวแข็งทื่อเหมือนหุ่นหิน ส่วนเดย์เองก็หันกลับมาอย่างเชื่องช้า สบตาคนข้างหลังด้วยสีหน้าเรียบสนิท แต่เส้นเลือดขมับปูดขึ้นชัดเจน “คาริสา…” เขาเอ่ยเสียงต่ำช้า ๆ “…นี่เธอคิดว่าฉันเป็นพี่เลี้ยงเด็กหรือไง”