ไม่มีแม้น้ำตาสักหยดที่จะไหลออกมาจากดวงตางามคู่นั้น หลังจากทุกอย่างผ่านไปข้าวปุ้นก็หอบร่างกายที่บอบช้ำลุกขึ้นมาเปลี่ยนเสื้อผ้า
ที่จริงเขาเห็นตั้งแต่ตอนที่เธอลุกไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว แต่พอเธอเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จก็หยิบเอากระเป๋าสะพาย
"จะไปไหน" ชายร่างกำยำที่นอนอยู่บนเตียงรีบลุกมาขวาง
แต่อีกฝ่ายก็ไม่ได้ตอบเขายืนขวางตรงนี้เธอเลยเดินอ้อม
"ถอยไป" ถึงแม้เธอจะเดินอ้อมเขาก็เดินมาปิดประตูไม่ให้เธอออกจากห้องได้
"เราต้องคุยกันก่อน"
"คุณคิดว่าฉันยังจะคุยกับคุณได้อีกเหรอ"
"เธอไม่ต้องไปไหนอยู่ที่นี่"
"คุณไม่ใช่เจ้าชีวิตของฉัน"
"แต่ฉันเป็นผัวเธอ"
"หึ!! หน้าไม่อาย"
"ก็ในเมื่อมันเป็นสิ่งที่เธอต้องการอยู่แล้ว"
"ตอนนี้ฉันไม่ต้องการแล้ว" ในเมื่อเขาคิดว่าเธอทำทุกอย่างเพื่ออยากได้ตัวเขาก็ปล่อยให้คิดไป
"ได้ฉันแล้วคิดจะหนีงั้นเหรอ"
"คุณพูดอะไร" ประโยคนี้เธอต้องเป็นคนพูดมากกว่าไหม
"ก็เมื่อกี้ไง เล่นงา
