(ณ ที่ทำงาน)
ปกติเวลาที่ฉันจะเดินเข้าทำงาน ในร่างก่อนฉันจะยืนหลังตรงเดินอย่างเฉิดฉายในชุดสูทสุดเนี้ยบ คนรอบข้างมักกล่าวทักทายฉันตลอดเมื่อเจอ
แต่ตอนนี้ฉันในร่างของมินนี่กลับต้องเดินก้มหน้าก้มตาเดินเข้าบริษัทด้วยชุดเสื้อเชิ้ตแขนยาวติดกระดุมตำถึงคอหอย ทับด้วยเสื้อสูทในวันที่อากาศร้อนอบอ้าวขนาดนี้
และเมื่อฉันเปิดประตูเข้าไปในแผนก คำกล่าวทักทายของบรรดาคนในนั้นก็ทำให้ฉันแทบอยากจะหันหน้าหนี
“ตายแล้ว!!! มินนี่...วันนี้จะไปถือศีลที่วัดไหนจ๊ะ แต่งตัวซะ...พี่คิดว่ารุ่นป้ามาเอง” เสียงเหน็บแนมจากพนักงานในแผนกดังขึ้น ก็คงเป็นบรรดาลูกสมุนของพี่แอนนั่นแหละ
“เอ่อ...เมื่อวานมินนี่ทำงานแล้วรู้สึกแอร์ที่นี่เย็นมาก ๆ เลยค่ะ ก็เลยแต่ตัวแบบนี้” ฉันพูดด้วยเสียงอ่อนลง ทำทีเหมือนเกรงกลัวทุกคนในบริษัท
“ขี้หนาวงั้นเหรอ ถ้าเป็นน้องเป็นมินนี่คงเป็นแบบนั้นจริง ๆ แหละ แต่ถ้าเป็นอีมดพูดนี่ก็ ฉันว่าตอแหลแน่”
“อ่าวอ
