(ณ โรงพยาบาล)
เมื่อรถมาจอดถึงหน้าทางเข้าโรงพยาบาล เขารีบวิ่งไปเอารถเข็นออกมารับฉันทันที (เขาไม่ยอมให้บุรุษพยาบาลเข็นให้ด้วยซ้ำ จะเกินไปแล้ว...)
เมื่อเขาเข็นฉันมาจนถึงห้องตรวจ เขาดูร้อนใจยิ่งกว่าตัวฉันที่เป็นคนป่วยเสียอีก
“เดี๋ยวรบกวนญาติคนไข้ออกไปติดต่อทำประวัติกับทางพยาบาลที่หน้าห้องธุรการให้หน่อยนะคะ” คุณหมอหันไปเอ่ยกับคุณภาคิน
“ผมไม่ใช่ญาติครับ ผมสามีของเธอ” แล้วดูเขาตอบหมอสิทำให้ฉันถึงกับกุมขมับ
“รับทราบค่ะ รบกวนคุณสามีของผู้ป่วยไปติดต่อทำประวัติผู้ป่วยให้ที่ห้องพยาบาลหน่อยนะคะ”
“ครับ” จากนั้นคุณภาคินก็ออกไปเหลือเพียงฉันและคุณหมอผู้หญิงสองคนในห้อง ฉันอาศัยจังหวะนี้ล่ะที่จะให้คุณหมอตรวจอะไรบางอย่าง
“คุณหมอคะ...คือว่าฉันอยากให้คุณหมอช่วยตรวจอะไรบางอย่างค่ะ” ฉันใบหน้าเข้าใกล้คุณหมอก่อนจะกระซิบกระซาบ เธอคงเห็นท่าทีฉันแล้วล่ะว่ามันคงเป็นความลับจึงพูดเบา ๆ ตอบกลับเช่นกัน
“ตรวจอะไรเหร
