(เช้าวันใหม่)
อาการหลาย ๆ อย่างของฉันดีขึ้น ไม่ปวดหัวเหมือนเคย อาเจียนน้อยลง เพราะฉันทานยาและคอยระวังสิ่งที่อาจทำให้รู้สึก แถมตอนนี้ที่ฉันคิดจะออกไปนอกบ้านก็เพราะต้องหาซื้อชุดใหม่ ๆ ที่ใหญ่ขึ้น เพื่อรองรับหน้าท้องที่ภายหน้าจะต้องโต
ฉันยืนมองตัวเองในกระจกบานยาว ค่อย ๆ เลิกเสื้อขึ้นก้มมองดูหน้าท้องที่เคยแบนราบยิ่งว่านางแบบ บัดนี้มันเริ่มนูนออกมาเป็นพุงน้อย ๆ ฉันยกมือลูบเบา ๆ ด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้
‘ก็การเป็นแม่คนมันไม่อยู่ในสารระบบนี่นา’
“ท้องราวสิบสองสัปดาห์ขนาดนี้ถ้าไม่รีบฝากครรภ์คงไม่ดีแน่ ก่อนไปห้างคงต้องแวะโรงพยาบาลฝากครรภ์ซะหน่อย”
หลังจากที่ฉันแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว ก็คว้ากระเป๋าใบเล็กออกจากบ้านทันที และคนขับรถที่คุณภาคินเตรียมไว้ไม่ใช่ใคร เขาคือคุณเก่ง เลขาของเขานั่นแหละ
“ช่วยพาฉันไปที่โรงพยาบาลก่อนนะคะ” เพียงเข้ามาในรถฉันก็บอกสถานที่ที่จะไปทันที คุณเก่งหันมาเลิกคิ้วมอง
