เธอตอบด้วยท่าทางเป็นปกติ พยายามไม่ให้พิรุธหลุดลอดออกไป เนื่องจากห่วงความปลอดภัยของตัวเองกับลูก เพราะก่อนหน้านี้เธอได้เห็นมาแล้วว่าอีกฝ่ายกับวินไธสะกดรอยตามเธอ
“น้องอายพักกับเจ้านายเหรอ”
“ใช่ค่ะ แล้วพี่ดามาเที่ยวเหรอคะ”
“ใช่จ้ะ เออ…พี่ขอเบอร์น้องอายหน่อยสิ”
“ตายจริง! อายออกมานานแล้ว ขอตัวกลับก่อนนะคะ เดี๋ยวเจ้านายจะบ่นเอาค่ะ”
อารญาแสร้งก้มลงมองหน้าปัดนาฬิกาตรงข้อมือ ก่อนจะเอ่ยขอตัวเสียดื้อๆ แล้วก้าวจากไปอย่างไม่เหลียวหลัง แต่ยังไม่ทันจะไปถึงตัวบ้านร่างบางก็หลุดอุทาน เมื่ออยู่ๆ แขนเรียวก็ถูกใครบางคนคว้าหมับ เตรียมจะอ้าปากร้องขอความช่วยเหลือ เพราะคิดว่าถูกดาริกาตลบหลัง ก่อนจะถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก เมื่อเห็นว่าเป็นธีรเดช
“คุณชาย…”
แค่เห็นหน้าอีกฝ่ายเธอก็ใจชื้นแล้ว
“ไม่ต้องกลัวนะ จะไม่มีใครมาทำอะไรน้องอายกับลูกของเราได้”
เขาดึงเธอเข้าไปกอดปลอบประโลม แล้วให้คำมั่นอย่างหนักแน่
