เสียงน้ำในสระยังคงกระเพื่อมไหวส่งเสียงกระทบขอบหินเบาๆ แต่บรรยากาศรอบข้างกลับเงียบงันจนน่าใจหาย วรินทร์ยังคงยืนนิ่งอยู่ในเงามืด ลมหายใจของเขาหอบถี่ กลิ่นคาวรักที่เปรอะเปื้อนอยู่บนฝ่ามือเตือนให้รู้ว่าสิ่งที่เขาเพิ่งเห็นไม่ใช่ความฝัน
ทันใดนั้น ร่างเปลือยเปล่าสามร่างที่เปียกโชกก็ก้าวเดินขึ้นจากสระ เมษาเดินอยู่ตรงกลางโดยมีวิทย์และเก่งขนาบข้าง ผิวขาวผ่องของเธอบัดนี้แดงเป็นจ้ำๆ จากรอยจูบและแรงบีบเค้น ขาเรียวสวยสั่นเทาจนก้าวแทบไม่ออก ทุกย่างก้าวที่เธอเดินผ่านหน้าวรินทร์ ร่องรักที่อ้าค้างจากการโดนรุกรานอย่างหนักยังคงมีน้ำกามสีขาวขุ่นหยดติ๋งลงบนพื้นไม้ทิ้งเป็นทางยาว
เมษาไม่ได้หยุดทักทายสามี เธอเพียงแต่ปรายตาที่ฉ่ำปรือและว่างเปล่ามองเขาเพียงเสี้ยววินาที มุมปากที่ยังมีคราบน้ำรักติดอยู่เผยอยิ้มจางๆ ราวกับจะเยาะเย้ยในโชคชะตาที่วรินทร์หยิบยื่นให้ ทั้งสามเดินผ่านเขาไปราวกับเขาเป็นเพียงวิญญาณที่คอยเฝ้าดู
