Don't Bully Me เธอขาอย่ามาแกล้ง

เสียงบรรดาเพื่อนภายในคลาสเรียนดังระงมหลังจากอาจารย์วิลาวรรณสั่งงานส่งท้ายก่อนเดินออกจากห้องไป ก็ทำบรรดาเหล่านักศึกษาทำหน้าเซ็งกันถ้วนหน้า ทั้งที่เพิ่งจะเปิดเรียนวันแรกของปีสองเท่านั้น ทว่าอาจารย์กลับสั่งงานกันแทบทุกวิชาที่เข้าเรียน ทั้งที่วันนี้ควรเป็นคลาสแรกของภาคเรียนที่ชิลล์ๆ ไม่ควรมีการเรียนการสอนหรือการสั่งงานแท้ๆ เลย ส่วนเธอ 'สายขิม' ได้แต่นั่งเงียบมองไปยังบรรดาเพื่อนในคลาสเท่านั้น ต้องบอกก่อนว่าวิชาที่เธอเรียนตอนนี้เป็นวิชารวมของเหล่าบรรดานักศึกษาปีสองต่างคณะ และต่างสาขา เพื่อนบางคนคุ้นหน้าจากคณะเดียวกัน บางคนก็ไม่คุ้นเพราะอยู่คนละคณะกัน  และ...บางคนที่ไม่ใช่เพื่อนร่วมคณะ แต่เธอโคตรจะคุ้นหน้าเพราะต้องเรียนร่วมกันตั้งแต่ปี 1 มันก็มี... อย่างเช่นกลุ่มของเด็กบริหารที่นั่งอยู่ห่างจากโต๊ะที่เธอนั่งไม่กี่โต๊ะในตอนนี้ เสียงส่วนใหญ่ที่ดังจากการพูดคุยก็มาจากโต๊ะเหล่านั้นทั้งสิ้น เพราะคณะพวกเขาถือว่าเป็นคณะที่มีเด็กสอบเข้ามากติดอันดับ 4 ของมหา’ลัยโดยเฉพาะบรรดาผู้ชาย อีกอย่างคณะบริหารจะเป็นการรวมตัวกันของหนุ่มฮอต หน้าตาดี มากความสามารถมักจะไปกระจุกอยู่ที่คณะนั้น "แกๆ ดูเจย์อาร์ที่นั่งอยู่ตรงนั้นสิ หล่อมากเลยอ่า" เสียงของผู้หญิงที่อยู่เก้าอี้ถัดไปของเธอพร้อมเพื่อนอีกสองสามคนเอ่ยพูดขึ้น  "ใช่ๆ ผู้ชายอะไรโคตรหล่อ เท่ แถมเก่งสุดๆ ไปเลย" "รอยสักตรงแขนเขาก็เร้าใจฉันไปหมด เท่เนอะ" สายขิมมองตามไปยังเจ้าของใบหน้าโดดเด่นท่ามกลางเพื่อนผู้ชายอีกนับสิบคนในบริเวณนั้น 'เจย์อาร์' คือหนุ่มฮอตติดอันดับต้นๆ ของมหา’ลัย ด้วยใบหน้าหล่อ ริมฝีปากเป็นกระจับ ผิวขาว ไหนจะลำแขนทั้งสองข้างที่มีรอยสักประปราย ทรงผมอันเดอร์คัตกับเส้นผมสีดำขลับ บวกกับความสูงที่ดูโดดเด่นเกินเพื่อนของเขาก็ยิ่งทำให้หมอนั่นยิ่งน่ามอง และเป็นที่สนใจของเหล่าบรรดานักศึกษาผู้หญิง เว้นแต่เธอนี่แหละ...  เธอไม่ชอบขี้หน้าหมอนี่สุดๆ ไปเลยแหละ เพราะเขากับเธอมันโคตรต่างกัน ถ้าหากเปรียบว่าเขาอยู่ในจุดที่สว่างที่สุด เธอคงเป็นหลุมดำที่ไร้ตัวตนและไม่มีใครจดจำได้  เขามีเพื่อนรายล้อมมากมาย ส่วนเธอนั้น... "เหอะ..." คนตัวเล็กได้แต่แค่นเสียงในลำคอราวกับกำลังปฏิเสธสิ่งที่พวกผู้หญิงภายในห้องเอ่ยชมเขา ก่อนจะยกมือขึ้นแกะริมฝีปากที่แตกเป็นขุยของตัวเองเล่น สายตาเธอเหลือบไปมองทางด้านเขาอีกครั้ง ก็ได้แต่เบะปาก เจย์อาร์ก็แค่พวกไร้สาระ ขี้เก๊กเท่านั้นแหละ ไอ้หมอนั่น... หมายถึงไอ้คนที่ชื่อ 'เจย์อาร์' เธอโคตรไม่ชอบขี้หน้าเขาเลยเหอะ คนบ้าอะไรจะทำตัวถ่อยโนสนโนแคร์คนอื่นขนาดนี้ ดูเอาเถอะง่ายๆ ก็ไอ้การเคี้ยวหมากฝรั่งแล้วติดลงใต้โต๊ะเลกเชอร์ แทนที่จะทิ้งลงถังขยะน่ะ โคตรไม่มีอารยะเลยผู้ชายอะไรหน้าตาดีเสียเปล่าแต่โคตรทำตัวสวนทางกับหน้าตาโดยสิ้นเชิง :( เกลียดเขาจริงๆ ที่แม้จะทำตัวได้ถ่อยขนาดไหนก็ยังมีคนชอบ คนรัก คนอยากอยู่ใกล้ ต่อมความอิจฉาของเธอมันแทบจะปะทุออกมา "โหแก~ ขนาดเอานิ้วเขี่ยจมูกยังหล่อจนใจสั่นเลยอ่า" "อยากเห็นตอนนั่งส้วมจังว่าจะเท่ขนาดไหน..." ถุย!! อะไรมันจะขนาดนั้นแม่คุณ ตอนนั่งขี้ก็ต้องทุเรศเหมือนกันทั้งนั้นแหละ พวกผู้หญิงนี่เป็นอะไรกันหมด หลงหน้าตาผู้ชายจนเพี้ยนไปกันใหญ่แล้วเหรอ! ในขณะที่นั่งนินทาเขาอยู่ในใจ โดยที่สายตาของสายขิมยังคงจับจ้องไปยังร่างกำยำที่กำลังคุยกับเพื่อนอย่างออกรสออกชาติ จนแวบหนึ่งที่สายตาของเขาเผลอมองมายังเธอ คนตัวเล็กไม่ได้หลบสายตาคู่คมของเขาแต่อย่างใด เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาเผลอมองมายังเธอ และเธอที่เผลอมองไปยังเขา ใบหน้าหล่อยังคงฉายแววความกวนตีนอย่างเช่นทุกครั้งที่สบตากัน ทั้งที่พวกเธอต่างไม่เคยพูดคุยกันแม้แต่คำเดียว แต่ถึงอย่างนั้นสายขิมก็รับรู้ได้ถึงความประสาทแดกของเขาที่เผยออกมาทางแววตา "ว้าย! พวกแกดูสิ เจย์อาร์มองฉันด้วย! ฉันต้องรีบไปทำบุญแล้วแก เนี่ยๆ แต้มบุญที่สั่งสมมานานหมดแล้ววันนี้" เสียงของบรรดาหญิงแท้หญิงเทียมข้างๆ เธอ ดังระงมขึ้นอีกครั้งเมื่อคิดว่าเขามองมาทางนี้ แต่เธอนี่ชักจะเบื่อคลาสนี้แล้วสิ เมื่อไหร่พวกเพื่อนจะแบ่งกลุ่มทำรายงานกันให้เสร็จเธอจะได้ไปสักที "เธอๆ เธอเขียนชื่อเราไปในรายชื่อกลุ่มแล้วหรือยังอ่า" สายขิมสะกิดแขนเพื่อนข้างๆ ที่ทำตาเป็นประกายมองเจย์อาอยู่ในขณะนี้ เมื่อคนตัวเล็กสะกิดโดนลำแขนทำให้เจ้าตัวเบนสายตามามองเธอเล็กน้อย  "เอ่อ...เธอนั่งตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่เหรอ อ้อ...ไม่สิเธอมาจากคณะไหนเหรอ?" เฮ้อ เธอมานั่งตรงนี้ตั้งแต่เริ่มคลาสแล้วเหอะ นี่ไม่สังเกตกันเลยเหรอ "มนุษย์น่ะ" สายขิมเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม ไม่ได้โกรธเคืองใคร เพราะมันเป็นเรื่องปกติที่ผู้คนมักมองข้ามเธอ และต่อจากนี้เพียงแค่หล่อนคนนี้เขียนชื่อเธอลงไปในกระดาษ พร้อมกับแจกแจงหัวข้อรายงานก็เป็นอันจบ เธอจะได้กลับบ้านโฮสต์สักที  ในขณะที่คนตัวเล็กเผยยิ้มออกมา แต่เสียงของสาวข้างๆ กลับทำคนตัวเล็กหุบยิ้มแทบจะทันที "ขอโทษด้วยนะเธอ พอดีกลุ่มเราเต็มแล้วอ่า มันใส่ชื่อได้แค่ห้าคนเอง" ดะ เดี๋ยวสิ! สูไปใส่ชื่อกันตั้งแต่ตอนไหน! ทำไมเธอไม่เห็น!! ToT  สีหน้ารู้สึกผิดของสาวข้างๆ ทำให้เธอพูดอะไรแทบไม่ออก เพราะไม่มีใครรู้ว่าเธอยังไม่มีกลุ่มจึงไม่ได้ชวนเข้ากลุ่ม สายขิมได้แต่ส่งยิ้มเจื่อนๆ ไปให้เท่านั้น "อ่า...ไม่เป็นไรค่ะ" ไม่เป็นไรกับผีสิ!! แล้วเธอจะไปอยู่กลุ่มไหนก่อน! ToT~ แบบนี้คงไม่ได้กลับบ้านโฮสต์เร็วแน่ๆ เพราะดูเหมือนเพื่อนภายในคลาสที่มีเกือบครึ่งร้อยในห้องนี้เริ่มส่งรายชื่อกันแล้ว คนตัวเล็กได้แต่มองซ้ายมองขวาเผื่อมีใครที่ยังไม่มีกลุ่มจะได้แอบเนียนๆ ไปขออยู่ด้วย และตอนนั้นเอง... "ใครยังไม่มีกลุ่มบ้างครับ กลุ่มผมขาดอีกคน" เสียงทุ้มของใครบางคนดังมาจากโต๊ะที่ห่างออกไปไม่กี่โต๊ะ แต่เมื่อเธอหันไปตามเสียงก็พบว่าคนที่ยืนขึ้นพูดเป็นหนึ่งในเพื่อนของเจย์อาร์ และหมอนั่นก็นั่งอยู่ข้างๆ นี่เอง สายขิมเมินเสียงที่เขาตะโกนแข่งกับบรรดานักศึกษาที่พูดคุยกันภายในห้อง ได้แต่นั่งนิ่งมองคนอื่นไปเรื่อย แต่... "คนนี้ค่ะ! คนนี้ยังไม่มีกลุ่ม!" ยายตัวดีข้างเธอที่ไม่รู้จะใจดีไปไหน รีบโบกมือก่อนจะชี้นิ้วมายังเธอที่นั่งทำหน้าเหลอหลาไม่รู้เรื่องรู้ราว จนกระทั่งทั้งกลุ่มของหมอนั่นมองมายังเธอเป็นตาเดียวกัน "ฮะ! ฉันเหรอคะ" สายขิมชี้นิ้วมายังตัวเองอย่างงงๆ เพราะไม่คิดว่าสาวข้างเธอจะรู้สึกผิดจนรีบหากลุ่มให้เธอแบบนี้ "ก็เธอยังไม่มีกลุ่มไม่ใช่เหรอ"  นั่นก็ใช่ แต่ทำไมต้องเป็นกลุ่มของเจย์อาร์ด้วย เธอไม่อยากอยู่กลุ่มเดียวกับหมอนั่นสักหน่อย แค่หน้าตาก็ดูกวนประสาทแล้ว ใครจะอยากทำงานด้วยเล่า :(  อ๊ากกกกกก!! อะไรมันจะซวยปานนี้เนี่ย! นึกว่าไม่มีกลุ่มก็ว่าซวยแล้ว แต่ดันมาอยู่กลุ่มเดียวกับหมอนั่นยิ่งซวยไปอีก ที่โบราณกล่าวว่า 'เกลียดอะไรมักได้อย่างนั้น' คงจะจริงละมั้ง "นี่ๆ เธอไปสิ ฉันหากลุ่มให้แล้ว ภายัพจะส่งรายชื่อแล้ว รีบไปบอกชื่อเธอสิ" เมื่อเห็นว่าเธอเอาแต่นั่งนิ่ง สาวเจ้าข้างกายก็รีบดึงแขนเธอให้รีบลุกขึ้น จนเธอต้องรีบลุกตามแรงที่เจ้าตัวออกแรงฉุดกระชากราวกับตัวเองอยากอยู่กลุ่มของเจย์อาร์แทนเธออย่างนั้นแหละ คนตัวเล็กปล่อยเลยตามเลยเดินไปหากลุ่มพวกเขาอย่างจำยอมทั้งที่ในใจอยากจะปฏิเสธไปเหลือเกิน แต่เธอเองก็เกรงใจเพื่อนข้างกายที่อุตส่าห์หากลุ่มให้เธอ "อ่า เธอชื่ออะไรเหรอ" เสียงของคนที่ชื่อภายัพดังขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มเล็กๆ ที่ส่งให้อย่างเป็นมิตร จนเธอเริ่มจะผ่อนคลายลงหลังจากเกร็งเพราะสายตาที่พวกเขามองมาหลายคู่ "สายขิมน่ะ" คนตัวเล็กเอ่ยบอก "โอเค สายขิมเนอะ ไอ้เหี้ยเจย์มึงจดชื่อสายขิมเข้าในรายชื่อกลุ่มด้วย อย่าเอาแต่จ้องเขาดิ"  เสียงของภายัพทำเธอเบนสายตาไปมองเจย์อาร์ที่นั่งอยู่ใกล้ๆ เห็นเขานั่งมองเธอนิ่งๆ โดยไม่ได้เอ่ยพูดหรือแสดงสีหน้าอะไรออกมา นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็นเขาในระยะใกล้ขนาดนี้ ออร่าความหล่อของเขามันโคตรกระแทกตา ผู้ชายอะไรจะผิวดีขนาดนี้ ตอนแรกที่มองเขาเหมือนจะมีผิวขาวออกแทนนิดๆ แต่ตอนนี้เหมือนผิวเขาจะขาวกว่าเพื่อนทุกคนในกลุ่มเลยก็ว่าได้  "มองอะไรครัชช! คุณผู้หญิง" เสียงทุ้มติดเล่นของเขาดังขึ้น พร้อมกับใบหน้ากวนๆ ที่ส่งมายังเธอ  อ้อ.. ที่ถามว่ามองอะไร นี่คือถามเธอ? "ก็เปล่า ไม่ได้มอง... :(" สายขิมพึมพำเสียงแผ่ว ก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้ที่ว่างตรงข้ามกับเจย์อาร์เพราะเป็นที่ว่างที่เดียวที่ไม่มีใครนั่ง ใบหน้าสวยหันไปมองทางอื่นอย่างจำยอม เพราะเจย์อาร์คิดว่าเธอมองเขาอยู่ ผ่านไปได้ครู่ใหญ่คนตัวเล็กก็นั่งฟังภายัพและออกัส อธิบายหัวข้อที่กลุ่มได้รับมอบหมายก่อนจะแบ่งหัวข้อกัน แต่สายตาเจ้ากรรมของเธอกลับเหลือบไปมองเจย์อาร์ที่นั่งเท้าคางโดยคาบไม้จิ้มฟันอยู่บนริมฝีปาก และก็เป็นวินาทีเดียวกับที่เขาหันมามองเธอพอดี "มีปัญหาอะไรเหรอ หืม?" "อะไรเล่า...เปล่าสักหน่อย" หมอนี่มันมีปัญหากับเธอหรือไง กวนตีนอยู่ได้ "ก็มอง นึกว่าจะมีปัญหา..." "ใครอยากมองนายกัน :(" สายตาเธอมันเผลอไปมองต่างหากไม่ได้ตั้งใจมองสักหน่อย แต่ดูเหมือนเขาจะไม่จบ เพราะหลังจากนั้นเขากลับยืดตัวนั่งตัวตรงพร้อมกับยกมือขึ้นกอดอกมองเธอ "ก็เห็นอยู่ว่ามอง"  "นายเองก็มองฉันนี่" เขาก็แอบเหล่สายตามาหาเธอบ่อยๆ อย่าคิดว่าเธอไม่เห็นนะ :( เขาก็มองแต่เธอไม่ได้ทักกลับก็เท่านั้นเอง "โทษที...มองเธอแล้วคิดอะไรได้บางอย่างน่ะ ไม่ได้พิศวาสอะไร" เขายักไหล่แบบไม่ได้ใส่ใจอะไรนัก ก่อนจะล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าแล้วหยิบลูกอมฮอลล์ขึ้นมากินหน้าตาเฉย "...."  "แต่ผู้หญิงส่วนใหญ่ที่มองฉัน คงมองเพราะว่าฉันมันหล่อ มันเท่ โคตรโซคูลละมั้ง"  "-_-!" "สายตาของเธอมันฟ้องแล้วนะว่า เธอกำลังมองฉันแบบหลงใหลน่ะ" ถุย!! ใครจะมองเขาแบบนั้น ใช้ตาตุ่มมองหรือไง  "เธอเองก็แอบมองมาทางฉันบ่อยๆ ไม่ใช่หรือไง ไม่ใช่แค่ครั้งนี้ แต่ตอนเรียนก็มอง อย่าคิดว่าไม่เห็นนะครับคุณเธอ :)" ร่างกำยำเอ่ยพร้อมกับส่งยิ้มมุมปากมาให้ ทำอย่างกับตัวเองเป็นตำรวจที่สามารถจับผู้ร้ายได้อย่างไรอย่างนั้น แต่ขอโทษเถอะ เธอไม่ได้พิศวาสเขาแม้แต่ปลายนิ้วก้อย แค่มองดูตามความโดดเด่นของเขาเท่านั้น "ไอ้เหี้ยเจย์ มึงจะแกล้งสายขิมตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอเลยเหรอวะ... ระวังจะโดนเกลียดเอานะมึง" เสียงกระซิบของเพื่อนเขาไม่ได้อยู่ในสายตาของเธอสักนิด เพราะตอนนี้คนตัวเล็กได้แต่เม้มปาก มองเขาพลางขมวดคิ้วมุ่น เขามันขี้เก๊กไม่พอ ยังหลงตัวเองอีก... "เฮ้อ...เคยมีใครบอกนายบ้างไหม" คนตัวเล็กที่ฟังเขาพล่ามสรรพคุณของตัวเองจบก็ถึงคราวที่เธอจะพูดบ้างแล้ว "ว่า?" "นั่งขี้เก๊กแบบนั้น ระวังคอเคล็ดนะ ที่ฉันมองเพราะไม่เคยเห็นใครทำตัวถ่อยได้เท่านายเลยต่างหาก" พรืดดด! "ฮ่าาาๆๆ" เสียงขำของเพื่อนเขาดังขึ้นระงม จนเขาต้องรีบเปลี่ยนท่านั่งเดี๋ยวนั้น จากสายตาที่ดูกวนตีนเธอเมื่อครู่ เปลี่ยนมาขมวดคิ้วจ้องหน้าเธอด้วยความไม่พอใจ สายตาที่เข้าจ้องมามีความคาดโทษอยู่ในนั้น ทำเธอขนลุกซู่ทั้งที่เขาไม่ได้ทำอะไรเธอแม้แต่น้อย... "ไงล่ะมึง โดนตอกกลับจนหน้าหงายเลยเพื่อนกู" "เป็นไงผลของการกวนตีนไอ้เจย์ ก็เจอสวนกลับสิครับ" เพื่อนในกลุ่มทุกคนต่างพากันนั่งขำจนเกือบน้ำตาไหล มีแต่เจย์อาร์ที่นั่งนิ่งพร้อมกับสีหน้าที่เธออ่านไม่ออก ก่อนที่เขาจะทำปากแบบไม่มีเสียงส่งมายังเธอว่า... 'เธอโดนฉันแน่' พ่วงด้วยรอยยิ้มตรงมุมปาก