“คิดจะมอมเหล้าพี่เหรอครับ”
“ปละ เปล่านะคะ ลูกจันไม่ได้คิดแบบนั้น”
แววตาของเธอมันสารภาพความจริงกับเขาจนหมดแล้ว แม้เด็กร้ายกาจอย่างเธอจะไม่ยอมรับความผิดก็ตาม
“อยากมอม ก็มอมได้นะ แต่ต้องป้อนเหล้าพี่ด้วยปากของลูกจันเท่านั้น เอาไหมครับ”
“ดื่มเองสิคะ”
“ว่าจะแอบจูบลูกจันสักหน่อย”
คนหล่อเลิกคิ้ว ใบหน้าเจ้าเล่ห์แต่หล่ออย่างร้ายกาจทำเธอหัวใจเต้นไม่เป็นส่ำ
“ไม่ต้องแอบ พี่ก็จูบลูกจันค่ะ”
“พี่เป็นแบบนั้นเหรอครับ”
“ค่ะ พี่เจ้าเล่ห์ แล้วก็ร้ายกาจด้วย”
ความในใจถูกถ่ายทอดออกมาเสียหมด แต่แทนที่เขาจะโกรธ กลับหัวเราะร่วนอารมณ์ดี มีความสุขที่ได้ต่อปากต่อคำกับเธอเหมือนเมื่อก่อน
“งั้น...ขอจูบอีกครั้งสิครับ”
พูดจบก็โน้มลงมาบดเบียดกลีบปากนุ่มนิ่มหอมกรุ่นอย่างเร่าร้อน จูบรสเหล้าราคาแพงทำเธอหัวหมุนเคว้ง ร่างกายเบาหวิว ล่องลอยจนรู้สึกว่าเท้าไม่แตะพื้น
มือร้อนลูบไล้ต้นแขนเรียวในขณะที่ลิ้นทั้งสองยังคงเกี่ย
